Νασάν που σουμαδεύκεται σουμά ΄ς σην γειτονία,
οσάν σκούται από πουρνού κι ελέπ’ ατέναν μίαν.

Εγώ Αρταχαλής είμαι παιδίν ευλογημένον,
΄ς ση Λάλογλης την Παναγίαν κερίν έχω ταγμένον.

Και ΄ς σην Σαντά πα π’ έντρισεν μη λέει είμαι αντρισμέντ’σσα,
ο πρόσωπος ατς κ̆ι γελά πάντα τυραννιμέντ’σσα.

Αγαπώ έναν κουτσήν π’ αγαπά την καλατσήν,
κ̆ι επορώ να φέρ’ ατεν ‘ς σ’ οσπίτ’-ιμ’ έναν βραδύν.

Αχ βαχ μάτια μου έφαγα για νιάτα μου,
για τ’ εσέν τσούνας κουτάβ’ έφαγα τα νιάτα μου.