Τη πόρτας-ισ’ τα ξύλα έτερα είν’ έτερα,
τον Θεό σ’ αν αγαπάς κόρ’ έλα σ’ εμέτερα.

Ν’ αηλί π’ ορφανί(ου)μαι για ‘σόν κύρ’ για τη μάνα μ’,
για τ’ ατόν χάται η χαρά και απομέν’ το κλάμαν.

Έπαρ’ με κόρη έπαρ’ με βαρέα γέρος κ̆ι είμαι,
σην χαμαιλέτεν έμενα τα γένια̤ μ’ ελευρώθαν.

Απέσ’-ιμ’ έχω μάστορα μαθίζ’ ‘με τραγωδίας
απ’ έναν-έναν λέγ’ ατά και καίγω την καρδία σ’