Αν αποθάνω θάψτε μεν εμέναν σ’ έναν ψηλόν ραχ̆όπον,
ν’ ακούγω τσ̆όπαν’ σύριζμαν γιαβρίκα μουκαι κεμεντζές λαλόπον.

Αγγέλ να παραστέκ’νε ‘σε, ο Θεός ν’ αναμέν’τσε,
όσον ντ΄εχάρες ξάν με τ΄εμένα εκείνο ν’ απομέν’τσε.

Κόρασον εβοτάνιζεν αφκά σ’ εναυλοτόπιν,
κι’ αποκουμπίγαν τα κουμπιά τσ’, κι εφάνθαν τα προσκάρδια̤ τσ’.

Κι όντας έμνε μικρόν παιδίν κι ωρίαζα τ’ αρνόπα,
σα ψηλά ψηλά βόσ̆κιζα σα χαμηλά ελάλνα,
ωρίαζα και τον γιαγκάζ ατού σα γονοκώλια.