Αγαπώ έναν κουτσήν π’ αγαπά την καλατσήν,
κ̆ι επορώ να φέρ’ ατεν ‘ς σ’ οσπίτ’-ιμ’ έναν βραδύν.

Αχ βαχ μάτια μου έφαγα για νιάτα μου,
για τ’ εσέν τσούνας κουτάβ’ έφαγα τα νιάτα μου.

Κρώμν’ τα ραχ̆ία σ’ είν’ ψηλά και τα νερόπα σ’ κρύα,
τα παλληκάρα̤ σ’ άξια τραγωδούν μερακλία.

Ας σόν παρχάρ’ εχ̆’ κι έρχεται ασχώρετον,
εγάπην γάλ̤α-γάλ̤α,
το φίλεμαν ατς έν’ γλυκύν, ασχώρετον,
εγκάλι̤α ‘τς μέλ’ και γάλαν.

Αρνί μ’ τα μάγλα σ’ να φιλώ τα χ̆είλι̤α σ’ να βουκούμαι,
σο μερακλίν τ’ εγκαλιόπο σ’ να κείμαι και κοιμούμαι.