Απέσ’-ιμ’ έχω μάστορα μαθίζ’ ‘με τραγωδίας
απ’ έναν-έναν λέγ’ ατά και καίγω την καρδία σ’

Όντες φορείς και ν’ αναλλάεις τα σοκάκια γελούνε,
΄ς σην στράταν π’ απαντούνε ‘σε κλώσ̆κουνταν και τερούνε.

Νασάν που ξενιτεύκεται νασάν που πάει ΄ς σην Πόλιν,
πάνε και παρεβγάλν’ατον οι γειτονάδες όλοι.

Αν αποθάνω θάψτε μεν εμέναν σ’ έναν ψηλόν ραχ̆όπον,
ν’ ακούγω τσ̆όπαν’ σύριζμαν γιαβρίκα μουκαι κεμεντζές λαλόπον.