Μαρούλα επαρχάρευεν Κουντούρ σα Λειβαδία,
σου Μύρημ’ και σου Κοβλακά και σ’ άσπρα τα Πλακία.

Σεβτάν το λέτε παιδία, ΄ς σην παξ̆αν ‘κ̆ι’φυτρούται,
΄ς ση πεκιαρίων την καρδιάν άμουν καρφίν καρφούται.

Οι Οφίτες έλεγαν κι αυτό το τραγούδι ίσως σαν κάποιο παιγνίδι

Μάννα, μάννα, Μεληδόνα, χελιδόνα κουπάς τα Άεα
Αναβάρα και Κουντούρα και Ζωή κι Αναστασία,
Το δίφυλλον, το τρίφυλλον πας παίζουν τα καράβια,
σκαμνίν ποδάκι κότσιξε, ενίβα ΄ς σο γλυκόμηλο,
εσήστεν το γλυκόμηλο ερώξεν τα πετάσα̤

Τη Βασιλιά χαρτίν έρθεν δράκοι δρακοντοπούλια,
δράκοι δρακοντόπουλα, Ρωμαίϊκα παληκάρια,
ζωστέστεν τα λωρίτζα σουν, κρεμάστεν τα σπαθία,