Εγώ είμ' ας Αλή Σοφή, τ' όνομα μ' έν' Ηλία,
Θα τραγωδώ κι' εντρέπουμαι ΄ς σα ξένα τα χωρία.

Ας αρχινά και τραγωδεί ο καρίπ'ς ο τσ̌οπάνον,
παιδία πουθέν 'κ̌' είδετεν τον λυριτσ̌ήν τον Παύλον;
α' σο Κιλκίζ τον Παύλον.

Τα δημώδη άσματα του ποντιακού λαού, αυτή η ιερή παρακαταθήκη δια μέσου των αιώνων διασώζουν έναν θησαυρό πολιτισμού που μεταλαμπαδεύεται από γενιά σε γενιά μέσα απ' την προφορική παράδοση και το στοιχείο της βιωματικής σχέσης των μερών που την συνθέτουν.

Απ' αδά ούσ' τ' εσέτερα, τ' οσπίτια πέντε δέκα,
την ώρα μ' και τ' εγκόλπιο μ', σ' εσέτερα ν-εφέκα.