Τρία Δημοτικά Τραγούδια της Νικόπολης (Γαρέσαρης) του Πόντου
Το ραχ̆ίν χ̆ονίεται τζάνι μ’ αμάν παίρ’ ο ήλον λύεται γιάρ γιάρ αμάν,
εγώ τίναν αγαπώ τζάνι μ’ αμάν αδακές ‘κ̆’ ευρίεται γιάρ γιάρ αμάν.
Το ραχ̆ίν χ̆ονίεται τζάνι μ’ αμάν παίρ’ ο ήλον λύεται γιάρ γιάρ αμάν,
εγώ τίναν αγαπώ τζάνι μ’ αμάν αδακές ‘κ̆’ ευρίεται γιάρ γιάρ αμάν.
Εγώ έμ’ π’ ετραγώδεσα εφτά νύχτας κ’ ημέρας,
΄ς ση Δεσποινίτσας τη χαράν, ΄ς ση Κωνσταντίν’ τον γάμον.
Έτον ένας γέρος κι είχ̆ενέναν πετεινόν,
π’ εκούγιζεν παρώρας παρώρας,
κι’ εγνέφιζεν τον γέρον τον παραπονεμένον.
Νασάν που σουμαδεύκεται σουμά ΄ς σην γειτονία,
οσάν σκούται από πουρνού κι ελέπ’ ατέναν μίαν.
Εγώ Αρταχαλής είμαι παιδίν ευλογημένον,
΄ς ση Λάλογλης την Παναγίαν κερίν έχω ταγμένον.