Εγώ Αρταχαλής είμαι παιδίν ευλογημένον,
΄ς ση Λάλογλης την Παναγίαν κερίν έχω ταγμένον.

Και ΄ς σην Σαντά πα π’ έντρισεν μη λέει είμαι αντρισμέντ’σσα,
ο πρόσωπος ατς κ̆ι γελά πάντα τυραννιμέντ’σσα.

Αγαπώ έναν κουτσήν π’ αγαπά την καλατσήν,
κ̆ι επορώ να φέρ’ ατεν ‘ς σ’ οσπίτ’-ιμ’ έναν βραδύν.

Αχ βαχ μάτια μου έφαγα για νιάτα μου,
για τ’ εσέν τσούνας κουτάβ’ έφαγα τα νιάτα μου.

Κρώμν’ τα ραχ̆ία σ’ είν’ ψηλά και τα νερόπα σ’ κρύα,
τα παλληκάρα̤ σ’ άξια τραγωδούν μερακλία.