Δοξία, Ευδοξία τρώγω τ' εσά τα ψ̌ήα. Δημώδες άσμα της Μούζενας του Πόντου
'Σ σην πόρτα σ' να εφύτρωναν έναν βούραν χορτάρια̤ ,
ν' εμπαίν'τς κι' εβγαίν'τς να τσ̌ιγναεύς με τ' άσπρα τα ποδάρια̤ ,
'Σ σην πόρτα σ' να εφύτρωναν έναν βούραν χορτάρια̤ ,
ν' εμπαίν'τς κι' εβγαίν'τς να τσ̌ιγναεύς με τ' άσπρα τα ποδάρια̤ ,
Έναν βούραν τσατσόπα λεφτοκαρί καντζόπα,
βάλλ' ατά σήν τσόπια̤ μου καντουρεύω κορτσόπα.
Τραγώδεσα τραγώδεσα, κι' εκόπεν το λαλόπο μ',
κόρη ντο έν' ντ' εποίκες ΄μεν ; και τρώγω το καρδόπο μ'.
Εγια μόλα Τιραμόλα ήρθαν τα καράβια όλα...
Παπόρ' πάντα πάς κι έρχεσαι, καμίαν 'κ̌ι' κοιμάσαι,
αν 'κ̌ι' θα φέρτ΄ς τ' αρνόπο μου, ΄ς σον κρεμόν να πάς χάσαι.
Η λαϊκή δοξασία δεν απομακρύνει το νού απ' την ιδέα ότι η ανθρώπινη ύπαρξη, μετά το θάνατο δεν σβήνει για πάντα. Οι ψυχές των νεκρών φτερουγίζουν κάπου – κάπου στον επάνω κόσμο, συμπαραστέκουν στα συγγενικά τους πρόσωπα. Δύο, τρείς ημέρες καλοστολίζουν τη νύφη και η ώρα της στέψης έχει πλησιάσει.