Η οικογένεια Αβραάμ και Ανατολής Βαρενίδη στο Βεζίνκιοϊ του Καρς, 23 Απριλίου του 1911
Η οικογένεια του Αβραάμ και της Ανατολής Βαρενίδη στο Βεζίνκιοϊ του Καρς, 23 Απριλίου του 1911.
Τα παιδιά Ιακώβ, Ισαάκ, Μαγδαληνή, Χαράλαμπος. Ο μικρός στην αγκαλιά της Ανατολής είναι ο Βασίλης Τραντίδης. Ο Ισαάκ ήταν αξιωματικός του τσαρικού στρατού στις προμήθειες και τον εφοδιασμό. Η Μαγδαληνή ήταν η μητέρα του Βασίλη Τραντίδη. Village of Vezinkioi, Kars, 1911. Κάρς (Γάρς) & Καύκασος. Ιστορία - Λαογραφία - Πολιτισμός The family of Abraham and Anatolis Varenides. The children Jacob, Isaac, Magdalene, Charalambos. The little one in the arms of the East is Vassilis Trantidis. Isaac was an officer in the tsarist army in procurement and supply. Magdalene was the mother of Vasilis Trantides. Δεύτερος από αριστερά, ο Αβραάμ Βαρενίδης, προπάππους του δωρητή, με τη γυναίκα του Ανατολή και δεξιά, με το άσπρο, η Μαγδαληνή, κόρη τους και γιαγιά του δωρητή. Πίσω, οι γιοι τους, Ιακώβ και Ισαάκ. Ο Ισαάκ έγινε αξιωματικός του τσαρικού στρατού. Το μωρό στην αγκαλιά της Ανατολής είναι ο Βασίλειος Τραντίδης, γιος της και πατέρας του δωρητή. Το Βεζίνκιοϊ (σημερινό Ölçülü βρίσκεται 5 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλεως του Κάρς, σε υψόμετρο 2101 μέτρα. Κατοικήθηκε τον 19ο αιώνα κυρίως από Έλληνες τεχνίτες της Τραπεζούντας και υπήρξε σημαντικός Ελληνορθόδοξος οικισμός στον Καύκασο. Δημιουργήθηκε την δεκαετία του 1860 όταν η οθωμανική διοίκηση μετέφερε οικογένειες Ελλήνων από την περιοχή της Τραπεζούντας για να εργαστούν στην κατασκευή οχυρωματικών έργων στο Κάρς. Μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878, το Κάρς πέρασε στην Ρωσική Αυτοκρατορία. Το Βεζίνκιοϊ κατεγράφη ιστορικά ως το μοναδικό αμιγώς χριστιανικό ελληνικό (ποντιακό) χωριό της περιοχής. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη Συνθήκη της Λωζάνης, οι κάτοικοι εκδιώχθηκαν και εγκαταστάθηκαν ως πρόσφυγες σε διάφορες περιοχές της Μακεδονίας, όπως στο Μεταλλικό Κιλκίς. Το πιο γνωστό μνημείο του χωριού ήταν το Εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία (Elias Şapeli) που δεσπόζει σε ύψωμα. Σώζεται μέχρι σήμερα και αποτελεί τοπόσημο που συνδέει την μνήμη των Ελλήνων προσφύγων. Οι κάτοικοί του διέσωσαν πλούσια παραδοσιακή μουσική, χορούς του Πόντου (όπως ο γνωστός Καρσλίδικος χορός) και διαλέκτους από την ευρύτερη περιοχή της Αργυρούπολης και της Ματσούκας, οι οποίοι μεταλαμπαδεύτηκαν στις νέες πατρίδες. Ζωντανεύοντας τις μνήμες των Ελλήνων του Πόντου - Ιστορία του Ελληνισμού του Ευξείνου Πόντου -
Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com
