Το χωρίον Παντζαρότ της επαρχία Όλτης του Κάρς

Παντζαρότ,καύκασος,κάρς,όλτη,βιτά,βρύση,τουκάνια,μορμός,εσώκμεγτανή,ουζούντσ̌αϊρ,θεσσαλονίκη,καλαμαριά,προφήτης,ηλίας,εδέσσηςΧωριό γεωργοκτηνοτροφικό το Παντζάρ, βρισκόταν στον Καύκασο και υπαγόταν στην επαρχία του Όλτη του νομού του Κάρς. Είχε 75 ελληνικές οικογένειες, μια εκκλησία (ναό) προς τιμή των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου με εφημέριο τον παπα Γεώργη Μιχαηλίδη καθώς και ένα τετρατάξιο σχολείο με 80 μαθητές και έναν δάσκαλο τον Τεμουρτζέν.
Το χωριό ήταν χωρισμένο σε τρείς μαχαλάδες, στον επάνω, στον κάτω και στον πέρα μαχαλά. Υπήρχαν τρείς βρύσες, τις δύο απ’ αυτές τις λέγαμε : “τη χήρας η βρύση” και την τρίτη “τη Βιτά η βρύση”. Υπήρχε μόνο ένα μπακάλικο το οποίο ανήκε στον Νικόλα Πυλωρίδη. Οι ιδιοκτησίες των χωρικών ήταν γύρω στα πενήντα στρέμματα η κάθε μια κι εκτός από αυτές η κάθε οικογένεια έτρεφε και 15 με 20 ζώα. Βέβαια όλες οι αγροτικές δουλειές γίνονταν με τα μέσα της εποχής εκείνης, ξύλινα αλέτρια και με τοκάνια που τα έσερναν με τα βόδια.

Παρακολουθείστε το αφιερωματικό μας βίντεο στο χωρίον Παντζαρότ του Κάρς

Παντζαρότ,καύκασος,κάρς,όλτη,βιτά,βρύση,τουκάνια,μορμός,εσώκμεγτανή,ουζούντσ̌αϊρ,θεσσαλονίκη,καλαμαριά,προφήτης,ηλίας,εδέσσηςΤα δάση του χωριού μας, βρίσκονταν σε διάφορες τοποθεσίες και ήταν πολλών στρεμμάτων. Από αυτές, τα πιο σημαντικά βρίσκονταν στις θέσεις : “Μορμός” και «Εσώκ μεγτανή”. Είχαμε τρία ποτάμια μέτριου εύρους, το “Πενέκη ποτάμ’ “ τον Όλτη ποταμό και τον “Πενεστιέρη ποταμό”. Είχαμε και πολλές βοσκές από τις οποίες οι πιο μεγάλες βρίσκονται στις θέσεις “τσουχούρια”και “ουζούν τσ̌αϊρ”.
Δύο ήταν τα ψηλά βουνά της περιοχής μας το Γιασαμάλ που είχε υψόμετρο γύρω στα 1600 μέτρα και το γνωστό Αραράτ, το ύψος του οποίου έφτανε τα 5.000 μέτρα.
Οι προύχοντες του χωριού μας ήταν οι : Δ, Πυλορίδης, ο Σάββας Καραγιαννίδης και ο Ιερεμίας Ιωαννίδης. Οι δε μορφωμένοι μας ήταν ο Ιερεμίας Ιωαννίδης και ο Χαράλαμπος Πυλορίδης.
Είχαμε και τρείς λυράρηδες, τους : Βασίλειο Ματθαιάδη, Ιωάννη Πυλαέβ και Ευστάθιο Γεωργιάδη.
Οι κάτοικοι του χωριού μας ζούσαν καλά και δεν μετανάστευαν σε άλλα μέρη. Στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο υποφέραμε από λεηλασίες και τρομοκρατίες από τους τούρκους, αλλά ευτυχώς η περιοχή μας δεν είχε πολλά θύματα όπως συνέβη στις περισσότερες περιοχές του Πόντου.
Η κοντινότερη πόλη ήταν η Όλτη, ενώ τα άλλα γειτονικά χωριά απείχαν πενήντα χιλιόμετρα απ’ το χωριό μας.
Στην Ελλάδα ήρθαμε το 1920 με πλοίο από τον Καύκασο. Αρχικά βγήκαμε στην Θεσσαλονίκη. Μείναμε για λίγο στην Καλαμαριά και από κει μας έφεραν κατευθείαν στο χωριό Προφήτης Ηλίας της Εδέσσης. Όταν ήρθαμε, φέραμε μαζί μας τις τρείς καμπάνες της εκκλησίας μας. Η μεγαλύτερη απ’ αυτές ζύγιζε 1.200 οκάδες ενώ οι άλλες δύο από 600 οκάδες η κάθε μία.

Πηγή : Ποντιακή Ηχώ, τεύχος 14ον , Αθήνα 1984,
Θεοπίστου Ματθαιάδη γεννημένου το 1895 στον Παντζαρότ και κατοίκου πλέον του χωρίου Προφήτης Ηλίας Πέλλης

Μετά το 1920 οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού εγκαταστάθηκαν στο Μελλισουργιό και την Ποντοκερασιά Κιλκίς, στην Καλαμαριά και την Πολίχνη Θεσσαλονίκης, στο Βρυσάκι και τη Βεργίνα Ημαθίας, στον Προφήτη Ηλία Πέλλας, στο Παρανέστι Δράμας κ.α.
Πηγή στατιστικών : Γεννηθείς εις Καύκασον - Ανδρέα Αθανασιάδη

Add comment


Security code
Refresh

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ