Τα Κοχρακοφώλια ή Κοφρακοφώλια ή Κορακοφωλιά μεταξύ Ίμερας και Κρώμνης Χαλδίας Πόντου

Written by Πολατίδης Βασίλειος. Posted in Πόλεις - Περιοχές - Οικισμοί - Χωριά

Σαν ορόσημο στεκότανε η εκκλησία (ναός) του Αγίου Θεοδώρου πάνω στο λόφο που στεφάνωνε τη δυτική ακραία ενορία της Κρώμνης που λεγόταν τη Σαράντων. Πίσω απ’ το λόφο εκείνο που ήταν συνέχεια των βουνών της Μόχωρας, έχασκε ένα τεράστιο βάραθρο με πυθμένα το ποτάμι που έβρεχε τις άκρες του χωρίου Λειβάδ’.

Γεωγραφικόν & Ιστορικόν Λεξικόν της επαρχίας Χαλδίας του Πόντου - Αφιέρωμα 16ο Σαράντων, Σαραντάρ, Σαπρανάντων, Σαρή – παπά. Το βάραθρο αυτό σε απότομες, κάποτε κατακόρυφες πλαγιές ανέβαινε απ’ τη μια πλευρά ως την κορυφή του Αγίου Ηλία του ομώνυμου βουνού μεταξύ Κρώμνης και Ίμερας κι’ απ’ την άλλη ως την απομονωμένη ενορία της Ίμερας της λεγόμενης Θωμάντων και παραπέρα ως την κορυφή του χωρίου Λυκάστ’. Από το βάθος της χαράδρας και από τα σύρριζα των παρυφών της ξεπηδούσαν θεόρατοι κατακόρυφοι όρθιοι βράχοι σαν εκείνους των Μετεώρων με τα μοναστήρια τους. Το όλο θέαμα από το ύψος των λόφων ήταν μεγαλοπρεπές και άγριο. Η ηχώ σε ορισμένα σημεία επαναλάμβανε μέχρι τέσσερις και πέντε φορές τις παιδικές φωνές. Οι γύπες και τα άφθονα κοράκια που διέσχιζαν πάντα νωθρά τον ορίζοντα, δικαιολογούσαν την ποιητική ονομασία της τοποθεσίας Κοφρακοφώλια αλλά και Κοχρακοφώλια ή Κορακοφώλια δηλαδή Κορακοφωλιές. Ξεκινώντας απ’ τον λόφο του Αγίου Θεοδώρου, ένας κατσικόδρομος σκαλισμένος στις απότομες πέτρινες πλαγιές του βουνού, έφτανε, όλο κατηφορίζοντας στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή που ήταν το αντίστοιχο ορόσημο της Ίμερας. Ήταν η συγκοινωνιακή αρτηρία Κρώμνης – Ίμερας με προστάτες στα δύο άκρα τον Αγιάννεν και τον Αε-Θόδωρον. Τα Κοχρακοφώλια ή Κοφρακοφώλια ή Κορακοφωλιά μεταξύ Ίμερας και Κρώμνης Χαλδίας Πόντου Δίπλα σ΄ένα τεράστιο πεγαδομάτ’ (κεφαλόβρυση) στη ρίζα του βουνού του Αϊ-Λία, που χώριζε την Ίμερα από την Κρώμνη, ήταν χτισμένο το απέριττο και φιλόξενο μοναστήρι Αγιάννες της Γίμερας. Ανάμεσα στα δύο πιο πολιτισμένα χωριά της περιοχής εκείνης, ήταν ένα ιδιόρρυθμο μοναστήρι και θέρετρο για τους Τραπεζουντίους αλλά και καμάρι των Ιμεραίων. Η προνομιούχος τοποθεσία, τα άφθονα νερά, οι σκιεροί του κήποι, έδιναν την ψευδαίσθηση εις τους προσκυνητάς, μιάς παραδείσιας διαμονής. Το πίστευαν οι διαβάτες εκείνου του επικίνδυνου δρόμου, αλλά το πίστευε και ο κάθε ερωτευμένος Κρωμναίος και Ιμερίτης όταν εμπιστεύονταν το μυστικό τους στην άγρια εκείνη ερημιά και στην ηχώ του τοπίου, τραγουδώντας : «Αγιάννε μ’ κι’ Αγεθόδωρε μ’ με τ’ άσπρον τ’ αλογόπο σ’, επάρτεν και κρεμίστε ‘με ‘ς σ’ αηγάπ’ς -ιμ’ τ’ εγκαλό̤πον» Το Πανηγύρι του Προφήτη Ηλία της Μόχωρας (Κρώμνης) του Πόντου