Αητένς επεριπέτανεν ψηλά ‘ς σα ηπουράνα̤,
με τα τσαγγία τ’ κόκκινα και το τσ̆α̤ρκούλν ατ’ μαύρον,
εκράτεινεν ‘ς σα κάρτζια σ’ ατ’ πολληκαρί βραχ̆ό͜ναν
Ο θάνατον τη ξενιτέα (Δημοτικό)
Ξένος ‘ς τα ξένα ερώστεσεν, αρωστικά ψαλάφνεν,
αρωστικά ψαλάφανεν ντο ‘κ̆ είν’ ντο ‘κ̆ ευρισκούνταν
Η κόρ’ και το καράβ’ (δημοτικό τραγούδι)
Κάπου ΄ς στην άσπρη θάλασσαν καράβ’ αρματωμένον,
καράβιν χ̆ιλιαρμάτωτον, εχπάστεν ΄ς σην Φραγκίαν.
Αρχή κάλαντα κι αρχή του χρόνου, πάντα κάλαντα πάντα του χρόνου.
Αρχή μήλον έν’ κι αρχή κυδών’ έν’ κι αρχή σύκον έν’ το μυριγμένον.
Καλημέρα σας και πολλούς χρόνους.
Υείαν και χαρά ΄ς σον νοικοκύρη, υείαν και χαρά ‘ς σα παλληκάρα̤.
Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Τσαρτακλή εντός των θόλων της οποίας αντηχούσε η γλυκιά φωνή του αγαθού και λατρευτού μας λευϊτου παπα-Πρόδρομου, βρισκόταν στο μέσον της πόλεως της Τραπεζούντας μεταξύ δύο στενών δρόμων τους οποίους αποκαλούσαμε «τα στενά των Θερμοπυλών».