Να ήμουν πουλί και ‘πέτανα και ‘ς τον Μωρηά να πάγω
να ‘πά να δώ τον ντοναμά πως πάνε τα καράβια.
Κ’ ένα καράβι Ψαριανό όπ’ έρχεται απέ την Πόλιν
και Ψαριανοί τα ‘ρώτησαν χαπέρ͜ια απέ την Πόλιν.
Θάλασσα μ', όλα τα νερά και τα ποτάμ͜ια πίνεις,
να πίνεις και τα δάκρυα̤ μου κι άλλο τόσον πλεθύνεις.
Τ' άνθι͜α και τα τριαντάφυλλα έχουν τα ευωδίας,
για τ' έμορφα τα κοράσ͜ια θ' εβγάλω τραγωδίας.
Όλοι σύρ'νε το γιλάρ κι η Πηνή τη σ̆κύλ' τ' ουράδ'. (Παροιμία)
Ωραία παροιμία την οποία άκουσα προ ημερών από Σουρμενίτην. Ελέγετο για απρόκοπη και οκνηρή γυναίκα που δεν κατάφερνε να αποκτήσει ζώα κι έτσι όλοι τραβούσαν τα ηνία (γιλάρα̤) των ζώων τους, ενώ η Πηνή έμεινε να τραβάει την ουρά του σκύλου.
Άχαρον και μόγαρον
Την λέξιν άχαρος δηλαδή δυστυχής, αξιολύπητος, την μεταχειρίζονταν πολύ στον Πόντο. Άλλοτε για αστείο: Άχαρε ! μέρ' θα πάς; = που θα πάς καημένε; Ενίοτε σύνθετα μαζί με τη λέξη μαύρος "μαυράχαρος" δηλαδή πολύ δυστυχισμένος, είτε εκ παραλλήλου "μαύρε κι άχαρε".
Ανάθεμά σε νε κουτσή διπλά ν ‘ανάθεμά ‘σε
χαράμ’ να έν’ χωρίς εμέν’ ο ύπνον ντο κ̆οιμάσαι
Mικρέσσα νύφε ‘φούμιξεν από τα πεθερ'κά της,
ούτε ‘ς ση κυρού θέλ’ να πάει, ούτε ‘ς σα πεθερ’κά της.