Άγιος Θεοφύλακτος επίσκοπος Νικομήδειας Πόντου - Πίστη και ανδρεία – Πόντος και Ορθοδοξία. Τω αυτώ Μηνί Μαρτίω Η΄, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Θεοφυλάκτου Επισκόπου Νικομηδείας Πόντου.
« Καὶ σαρκὸς ἐξόριστος, ὡς καὶ πατρίδος,
Θεῖος Θεοφύλακτος, οὗ Θεὸς φύλαξ.
Ἤλυθεν ὀγδοάτῃ Θεοφύλακτος Θεοῦ ἄγχι »

Σεράντα μήλα κόκκινα σο γιαγλίγι δεμένα,
σεράντα σεβντάς να εφτάς ‘κ̌ι’ εβρίκς άμον εμένα.

Τα όπλα των Σανταίων - Μ Κ Νυμφόπουλου. Σίσ̆, γαμά̤ν, πισ̆τόφ, τυφά̤νκ, κάμαν, ρεβόλ, μαρτίν.
Το πιο παλιό από τα όπλα αυτά ήταν το σίσ̆. Πρόκειται για το δόρυ το οποίο εξέλιπε στις ημέρες μας. Όλα τα άλλα όπλα τα είχαμε στην εποχή μας και τα χρησιμοποιούσαμε. Ήταν τόσο προσφιλή στους Σανταίους τα όπλα αυτά ώστε κι εμείς οι δάσκαλοι ζωνόμασταν το γκρά με τα 100 και 200 φυσίγγια του και τρέχαμε όπου ήταν κίνδυνος. 

Οι Έλληνες απανταχού της γης όπως κι ο Ελληνισμός του Πόντου πάντα ανήσυχος και φιλοπρόοδος δεν έμενε ποτέ ακλόνητος στις παλιές παραδόσεις αλλά πάντοτε αφομοίωνε όλα εκείνα τα πολιτισμικά στοιχεία των γειτονικών λαών και τα ενέτασσε στην καθημερινότητα του όταν κι όποτε το έκρινε σκόπιμο, χρήσιμο ή απαραίτητο.

Στα δρώμενα της εθιμοτυπίας του γάμου στον Πόντο, εντάσσεται και το τραγούδι που ακολουθεί. Τη χρονική στιγμή που οι κοπέλες και νυφάδες άναβαν το γλέντι στο σπίτι της νύφης και ετοίμαζαν τα νυφοσκεπάσματα, δηλαδή το χτένισμα και το ντύσιμο της νύφης, τραγουδούσαν αυτό το δημοτικό τραγούδι με μικτό στίχο (στα τουρκικό και ελληνικά).