"Η εξορία"
Με τοι Τούρκους έστεκαμ' καλά, φόβο πα ΄κ̌' εβοφούμουνεστιν. Οι Τούρκοι έλεγαν εμασε: "α!! ... οσήμερο θα φτάμε εσάς εξορία, α..!! αύρι'". Οι Τούρκοι έλεγαν εμασε "κιαούρ". Κ' επεκεί επήρε η Ρουσία την Τραπεζούντα κ' επεκεί έρθεν ΄ς σην Ελεού (εννοεί Ελεβή), κ' επεκεί ΄ς σην Χαρκάβαλα ΄ς σο ποτάμ' αφκά.
Συνοικέσια - Αρραβώνας και γάμος. Χοροί και Χαρίγματα. Τα συνοικέσια γίνονταν ως επι τω πλείστον με προξενιά.
Αγροτικά τραγούδια
Κατά το μάζεμα του βίκου τραγουδούσαν: "Βίκιν βίκιν πρασινίζ' κι' η καρδία μ' γαλενίζ', κι' εγώ τίναν αγαπώ βράδο πουρνόν χτουπίζ'" & "Το βίκιν ας' τ' ασπρίζ' το κριθάριν κιτρινίζ', το κοκκίν σύρ' το φκάλιν τ' εμόν χορτάζ' το μάτιν". Λαογραφικά Μπάλτζανας Νικοπόλεως Πόντου
Εμείς είχαμεν εκεί ΄ς σο ΄Σοπίν-Γαραϊσάρ, τη σ̌οχμπανάν. Εβγάλναμε θάρα̤. Μίαν φοράν έκαφταμ' ατα ΄ς σο φούρνεν και ύστερα εβγάλναμε, ετσάκωναμ' ατα 'ς έναν λάκκον απέσ' και έστεκαν-ε έναν χρόνον εκεί, ελύγουτουνεν-ι και ύστερα έσκαφαμεν-ι και εκουβαλούσαμεν-ι 'ς σην σ̌οχμπανάν απέσ' και ΄ς σο χαλκόν έψεναμ' α κ' επεκεί ευκαίρωναμ' α 'ς σα χαβόζα και έστεκαν εκεί δέκα ημέρας και ίνουτουνεν-ι σ̌όμπι.
Καλώς την κυρά-νύφη μας τώρα που 'ρθε στο σπίτι μας,
Κόρη τίμα την πεθερά σ' σαν να 'ναι μάνα και κυρά σ'.
Την πιπιλομάτενα οϋι ανάθεμά 'τενα,
κι αν κ̌ι δείτε μ' ατένα, φυγαδάζομ' ατένα.