Εσύ το κομενόχρονον και το χαϊρασίζκον - Οδοιπορικός σκοπός της Κρώμνη του Πόντου
Εσύ το κομενόχρονον και το χαϊρα̤σίζκον
ν-ας είχα κι ας εφίλνα σε σ΄ έναν ορμάν’ ησύζκον
Εσύ το κομενόχρονον και το χαϊρα̤σίζκον
ν-ας είχα κι ας εφίλνα σε σ΄ έναν ορμάν’ ησύζκον
Για τ’ εσέναν Αρμέν’ κουτάβ’ θα ρούζω ασήν ύ(ει)α μ’,
καρφούντανε τα λό(γ)ια σου και σ’ έρημον την καρδία μ’.
Το ραχ̆ίν χ̆ονίεται τζάνι μ’ αμάν παίρ’ ο ήλον λύεται γιάρ γιάρ αμάν,
εγώ τίναν αγαπώ τζάνι μ’ αμάν αδακές ‘κ̆’ ευρίεται γιάρ γιάρ αμάν.
Εγώ έμ’ π’ ετραγώδεσα εφτά νύχτας κ’ ημέρας,
΄ς ση Δεσποινίτσας τη χαράν, ΄ς ση Κωνσταντίν’ τον γάμον.
Έτον ένας γέρος κι είχ̆ενέναν πετεινόν,
π’ εκούγιζεν παρώρας παρώρας,
κι’ εγνέφιζεν τον γέρον τον παραπονεμένον.