‘Κα έλα πουλί μ’ ‘κα έλα , ‘κα έλα όλεν τ’ ορμόπον,
‘κα έλα και αντάμωσον τη χ̆έρας το κορτσόπον.

Αδά βρέχ̆’ κι’ ακεί βροντά, Δημώδες άσμα σον χορό Τίκ των Σουρμένων του Πόντου

Τα πουλία τ’ αγλώσσωτα και σ’ έρημα πα ζούνε,
ατά εφτάνε σεβνταλούκ εγροικούν κι αγαπούνε.

Τη σεβνταλή το καρδόπον πρέπ’ ν’ έχ̆ παραθυρόπον,
από μακρά να φαίνεται τ’ ατουνού το τερτόπον.

Σα ξένα έρημον πουλίν, βάϊ ν’ αηλί εμέν’,
κομμένα τα φτερόπα μ’, όϊ όϊ αμάν αμάν,
μακρά ας ση μάναν κι ας σον κύρ’, βάϊ ν’ αηλί εμέν’,
κι ας ούλια̤ τ’ αδερφόπα μ’, όϊ όϊ αμάν αμάν.