Ο πόλεμον εσκάλωσεν ας σο Λατικαυκάζι,
ας ση μάνας –ιμ' τα πουλιά̤ το ένα θα λειφτάζει.

Έ, Φόνα, Φόνα, κόρ' καρδεφόνα,
μενείς και φέρ'τς με κι απέσ' 'κ̌ι βάλ'τς 'με,
σην πόρτα σ' έρθα, παραβραδιά̤στα,
λαλείς και παίρ'τς με κι απέσ' 'κ̌ι βάλ'τς 'με.

Ε! Θαρρείς μωρόν παιδίν είσαι, Εφτάρ' η κεμεντζέ σ'-ι,
τον κόσμον επαλάλωσες αρ με την κεμεντζέ σ'-ι,
κι αρ! ε ρίζα μ' ε στερέα μ'. . . . Χα χα χα ίσι͜α. 

Εφτά ζευγάρια̤ και το τέκ' κρατούνε τα λαμπάδας,
κι η νύφε εσέβεν 'ς σο χορόν με τοι παρανυφάδας.