Η Λεμόνα, η Ηλεμάνα (Δημώδες ακριτικό άσμα Πόντου)
Σίτ' επέγνα ομάλια ομάλια είδα ορμάνια και λιβάδια και σην άκραν τρέχ̌' πεγάδι,
Και ση πεγαδί την άκραν έστεκεν δέντρον και μέγαν.
Σίτ' επέγνα ομάλια ομάλια είδα ορμάνια και λιβάδια και σην άκραν τρέχ̌' πεγάδι,
Και ση πεγαδί την άκραν έστεκεν δέντρον και μέγαν.
Καλώς την κυρά-νύφη μας τώρα που 'ρθε στο σπίτι μας,
Κόρη τίμα την πεθερά σ' σαν να 'ναι μάνα και κυρά σ'.
Την πιπιλομάτενα οϋι ανάθεμά 'τενα,
κι αν κ̌ι δείτε μ' ατένα, φυγαδάζομ' ατένα.
Αητέν'τς επαραπέτανεν ψηλά 'ς σα επουράνια,
είχ̌εν τσαγγία κόκκινα και το κουδούκ' νατ' μαύρον.
Εκουρφεύτεν και ν' η σύκα κι είπεν είμαι όλων καλλίων.
Σους γαμέτα κονιδέα, σουφρομίδ', και πως εισ' όλων καλλίων;