Πατώ και 'κ̌ι βουλίζω τον κόσμον 'κ̌ι' γρωνίζω,
και για τ' εσέν' τρυγόνα μου ντολμάδες θα τυλίζω.

Ας αφήνουμ' τα ψέματα κι ας αρχινούμ' τ' αλήθεια,
ο πετεινός εγγένεσεν κι εποίκεν κολο(γ)κύθ͜ια̤

Έναν πουλίν, καλόν πουλίν, εβγαίν' από την Πόλιν,
μηδέ σ' αμπέλια 'κόνεψεν, μηδέ σε περιβόλιν,
επήεν και ν' εκόνεψεν σ' Αγιά-Σοφιάς την πόρταν.

 Αναθεμά και τα μακρά ντο 'κ̌ι' πάει η λαλίαν,
τ' ομμάτι̤α μ' εσκοτείνεψαν κι ασην αροθυμίαν. 

Σπεντάμ' ντ' εσαρουλάευες κι εξ̌ύγουνταν τα φύλλα σ',
απ' έναν έναν δι̤αβαίνε τη Μοθοπώρ' τα μήνας.