Στο χωριό Αντρεάντων της Αμισού (Σαμψούντα), έλεγαν μια παροιμία όταν υπήρχε φιλοξενούμενος ο οποίος δεν αποφάσιζε να αναχωρήσει:
«Βράσον χαλκόν–ι-μ', βράσον, ους να φεύ' ο μισαφίρτς,
Τραπεζούντα 1905 Οικογενειακή φωτογραφία.Στο κέντρο διακρίνεται η Ελισσάβετ Ασιατίδου κρατώντας την εγγονή της Γενοβέφα. Δεξιά της έχει τον γιο της Παναγιώτη.
Την ημέρα της Αναλήψεως του Κυρίου τέλειωναν πια οι γιορτές, οι τελετές και τα παιχνίδια του Πάσχα. Άρχιζαν πανηγυρικά και ομαδικά τα μπάνια στη θάλασσα «Το λούσιμον σην θάλασσαν».
Το αμίλητο νερόν. Την βραδιά της Πρωτοχρονιάς μετά το κόψιμο της βασιλόπιτας, o τυχερός της βραδιάς έτρεχε στη βρύση του χωριού, για να αφήσει σ' αυτήν το δώρο του (συνήθως το κομμάτι από τη βασιλόπιτα).
Αλυκόν πίτα (αλμυρή πίτα). Ήταν ένα είδος πίτας, που συνήθιζαν να παρασκευάζουν, ιδίως στη Σάντα την παραμονή των Θεοφανίων, από καλαμποκάλευρο με μπόλικο αλάτι.
