Το Σοούκ Σού (Κρυονέρι) της Τραπεζούντας του Πόντου, της Ροδόπης Εσπιέως
Το Σοούκ Σού (Κρυονέρι) της Τραπεζούντας του Πόντου
Πολλὲς φορές, νοσταλγῶ τὸ μαγευτικὸ μας θέρετρο, τὴν ἀκρόπολη τῆς Τραπεζοῦντας, τὸ Σούκ–σοῦ, με τίς κομψές του βίλλες μέσα σὲ δασάκια ἀπὸ ἔλατα καὶ ἀνθόκηπους. ’Ἀσύγκριτη ἡ ὁμορφιὰ τοῦ τοπίου. Τὸ μάτι ἀγκαλιάζει, ἀπὸ κεῖ, τὴν ἀρχοντικὴ Τραπεζοῦντα, με τὰ γραφικά της περίχωρα, τὸ Καρλοὺκ με τὸν ἀπότομο λόφο καὶ τὸ ἐκκλησάκι, τὸν Τιμιόσταυρον στὴν κορυφή του, ὅπου κάθε 14 Σεπτεμβρίου γινόταν μεγάλη πανήγυρις, τὰ Πλάτανα με τὸν περίφημο λιμένα τους καὶ τὸ Ἱερὸν ἀκρωτήριον, τη Μαύρη θάλασσα με τες θαυμάσιες φωτοσκιάσεις της, τὰ δειλινὰ καὶ τὴν ὑπέροχη δύση τοῦ ἡλίου, φορτωμένη ῥόδα καὶ χρυσάφια. Συνεπαρμένοι οἱ παραθεριστὲς ἀπὸ τὸ μυρωμένο ἀέρι καὶ τὴν ἐξαιρετικὴ ὁμορφιά, τὶς φεγγαρόλουστες βραδυέs, ἔπαιρναν τὸ δρόμο τους γιὰ τὰ Καπάνια, τὴν ἀψηλότερη καὶ πιὸ πανοραμικὴ τοποθεσία τοῦ Σούκ–σοῦ, ὅπου ἦσαν χτισμένα τ’ ἀρχοντόσπιτα. ῎Ακουσα συχνὰ ἀπὸ φιλενάδες μου—μαθήτρια τοῦ Δημοτικοῦ ἀκόμα—γιὰ τοὺς μαγευτικοὺς περιπάτους στὰ Καπάνια, μὲ τὴν πανσέληνο. Πήραμε, λοιπὸν, κάποτε ἄδεια ἀπὸ τοὺς γονεῖς μας, συνοδεία ἀπὸ δύο ὑπηρέτριες, καὶ ξεκινήσαμε. Προχωρώντας εἴδαμε κάποια συντροφιά, ἀπὸ ἄνδρες καὶ κορίτσια, ποὺ βάδιζαν μὲ τραγούδια, γέλια καὶ ξένοιαστη χαρά. Γοητευμένες ἀπὸ τὴ μαγεία τῆς νύχτας, ἀκολουθούσαμε τὴν παρέα ἐξ ἀποστάσεως. Οἱ ὑπηρέτριες εἶχαν μείνει πίσω. Καὶ ἔξαφνα τὶς ἀκοῦμε νὰ μᾶς καλοῦν. Νομίσσαμε ὅτι κάτι συμβαίνει καὶ τρέξαμε νὰ τὶς συναντήσωμε. Τὶ να δοῦμε; Μὲ tὶς ἀγκαλιὲς γεμάτες ἄνθη, κομμένα ἀπὸ τὸν κῆπο τοῦ Καπαγιαννίδη, κατέβαιναν ἀπὸ τὰ κάγκελα στὸ δρόμο… Μιὰ παιδιάστικη ἐλαφρότητά τους χάλασε ὅλη τὴ γοητεία που πλημμύριζε τὶς παιδικές μας ψυχές, μὲ τὴν ἐξαίσια βραδυὰ καὶ τὴν ἀγνὴ χαρὰ ποὺ μᾶς ἔδινε ἡ συντροφιὰ ποὺ ἀκολουθούσαμε. Ἀπογοητευμένες γυρίσαμε στὰ σπίτια μας… ’Aσήμαντο, βέβαια, τὸ ἐπεισόδιο. Ὄμως τὸ θυμοῦμαι πάντα κι’ αὐτό, ἀναπολώντας τὸ ἀσύγκριτο μεγαλεῖο τοῦ Σοούκ–Σοῦ. Πόσο θὰ ἤθελα ν’ ἀπολαύσω μιὰ ἐμπεριστατωμένη, ζωντανὴ περιγραφή του ἀπὸ πέννα ἀντάξια. Κάτι τέτοια, προσφέρουν ἀληθινὴ ψυχικὴ εὐφροσύνη σ’ ἐμᾶς, ποὺ ζοῦμε στὰ ξένα τὰ μακρυνά, μέσα σὲ ὁλόξενες γειτονιές. Hartford, ’Iανουάριος 1962 — Ροδόπη Εσπιέως - Πηγή κειμένου Ποντιακή Εστία 1962
Αναφορικά με το Σοούκ Σου (Κρυονέρι) της Τραπεζούντας του Πόντου μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα σε παλιότερες αναρτήσεις μου στους ακόλουθους συνδέσμους: Η εξοχή Σοούκ Σού (Κρυονέρι), το θέρετρο των αριστοκρατών της Τραπεζούντας του Πόντου // Μαθητές του Φροντιστηρίου της Τραπεζούντας - Σοούκ Σού Τραπεζούντας - Πρωτομαγιά 1917 // Εκδρομή στο Σούοκ - Σου (Κρυονέρι) Τραπεζούντας το 1910. Στο κέντρο ο Θεόδωρος Ακριτίδης με φίλους του σε ένα υπαίθριο φαγοπότι (Στο παραπάνω κείμενο της κας Ροδόπης Εσπιέως διατηρήθηκε ο αρχικός τύπος του πολυτονικού συστήματος γραφής).
Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com
