"Καλήν Εσπέραν…" Έτσι επιγράφεται το παρακάτω ποίημα το οποίο γράφτηκε απο τον εκδότη του Ιστορικού και Λαογραφικού Περιοδικού "Ποντιακή Εστία" κ. Φίλωνα Κτενίδη στο τεύχος 24 το έτος 1951 στη Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για ένα σπάνιο και αντιπροσωπευτικό δείγμα της ψυχοσύνθεσης των Ελλήνων προσφύγων εκ Πόντου. Χαρείτε το.
Το Νερόν
Κορτσόπον δωδεκάχρονον δός ‘με νερόν ας πίνω.
Αφέντη μ’ ‘κ̆’ έχω μαστραπάν, ‘κ̆’ έχω αργυροκαύκιν,
αν θέλ’τς και καταδέχεσαι πία ‘σο χαλκοστάμνιν.
Ανάθεμα αοίκ’ς γονέοις και άρ’ αοίκ’ς μαννάδες,
που ‘κ̆ι’ παντρεύ’ν τα κορτσόπα, να χ̆αίρουν οι γιοσμάδες.
Ανάθεμα, ανάθεμα, ανάθεμα σε μάϊσσα,
τρία λιρόπα για τ’ εσέν’ την μουφρεζέν εφάϊσα.
Η ξενιτιά κι ο θάνατος κι η ζωνταχωρισία.
Τα τρ(ί)α στη ζύγη τα 'βαλαν κι η ξενιτειά βαρεία.
Π’ ανάθεμά σε ξενιτειά, εσύ και τα καλά σου.
Πιότερες είναι οι πίκρες σου, παρά τα διάφορά σου.
Κατά τον τέταρτον χρόνον της βασιλείας Mαρκιανού του ευσεβεστάτου βασιλέως, ήτοι εν έτει υνδ΄[454], εγεννήθη ο εν Aγίοις Πατήρ ημών Iωάννης ούτος, εν Nικοπόλει της Aρμενίας. Mαθών δε τα ιερά γράμματα, αφ’ ου οι γονείς του απέθανον, εμοίρασε τα υπάρχοντά του εις τους πτωχούς, και έκτισεν ένα Nαόν εις την Yπεραγίαν Θεοτόκον, και ησύχαζεν εις αυτόν ομού με άλλους δέκα Mοναχούς.
Αφέντη μ’ Αϊ Γιώργη μου, τίμιον καβαλλάρη,
αρματωμένος με σπαθιά και με χρυσό κοντάρι.