Αν αποθάνω θάψτε ‘με σ’ έναν ψηλόν ραχ̆όπον,
ν’ ακούγω τσ̆οπάν’ σ̆ύριγμαν και γαβαλί λαλόπον.

Εγάπη μ' ‘ς σα Χ̆ερροίανα και γω ΄ς σα ξενιτείας,
γράφτω γράμμαν και στείλ’ ατέν κι απέσ’ τ’ αροθυμίας.

Έταιρον κι η λυγερή πάν’ ούλον τον ποταμόν,
έταιρον επέρασεν η κόρη ‘κ̆΄ επόρεσεν.

Μάνα τη νύφε σ’ φύλαξον άμον τ’ εμόν το αίμαν,
όσα φοράς ελέπ’ς ατεν, ν’ αναστορίεις εμέναν,
τρακόσα̤ τράμα̤ λάμπαδας, σ’ εικόνας θα κολλίζω,
ν’ εφτάγ’νε μ’ έναν κολαϊλούκ, θάλασσαν να περνίζω.

Μαλάζω. Στην Ινέπολη απαντάται ως μαλάω και στην παθητική φωνή γίνεται μαλάγομαι, μαλάγουμαι, μαλάουμαι ενώ στον αόριστο εμαλάα, εμαλάγε. Μετοχή μαλαγμένος ενώ στο θηλυκό γένος μαλαγμένισσα, μαλαγμέντζα.