Στη διάλεκτο του Πόντου η έννοια των κοινών ρημάτων ευωδιάζω – μοσκοβολώ εκφράζονται με το ρήμα σκουτουλίζω στην Ίμερα και σκουντουλίζω στα Κοτύωρα. Παραδείγματα: «Σκουτουλίζ’νε τα τσ̌ιτσ̌άκια» «Ντ’ έμορφα εσκουντούλ’τσε το φαεί σ’!» «Να σκουτουλίζ’ η ψ̌ή ατ’» (ευχή για πεθαμένο).
Υπάρχουν κάποιοι που ονομάζουν τους Ρωμιούς τους Έλληνες του Πόντου ως Λαζούς αλλά και εξ αυτών των Ελλήνων εκ Πόντου κάποιοι πράττουν το ίδιο. Μάλιστα για να εξάρουν τη σημασία αυτής της επωνυμίας στη συνείδηση τους αλλά και στις συνειδήσεις των άλλων, προσθέτουν και τούτο: ότι η επωνυμία αυτή προήλθε από την παρήχηση των δύο λέξεων «Ελλάς ζει» = Λαζοί.
Πρόκειται για ένα κεφάλαιο που ελάχιστα απασχόλησε έως τώρα τους φίλους συνεργάτες της Π.Ε. {Ποντιακής Εστίας}. Ομολογούμε ότι το πολύπλευρο αυτό θέμα χρειάζεται «δήλιον κολυμβητήν» και δυστυχώς ο γράφων εκτός του θράσους του να καταπιάνεται με θέματα που χρήζουν ποικίλων γνώσεων και πολλής μελέτης, δεν διαθέτει παρά μόνο την ανάμνηση των ονομάτων των μέτρων και σταθμών.
Είναι γνωστό από την ιστορία ότι η Νικόπολις ήταν ο προχωρημένος φρουρός του Ελληνικού πολιτισμού στα ανατολικά σύνορα του Ρωμαϊκού και κατόπιν του Βυζαντινού Κράτους.
Ο τούρκος επιθεωρητής δημοτικής εκπαίδευσης της πρώτης πατρίδας μας της Τραπεζούντας, Ομέρ Ακπουλούτ σε εκδοθέν σύγγραμμα του περί της ιστορίας της Τραπεζούντας, αντίτυπο του οποίου δώρισε στον πρότινος επισκεφθέντα την πατρίδα φίλο κ. Ζαχαρία Μουσικίδη, (δέσμιος ως φαίνεται του άκρατου εθνικισμού του), ενώ κατά κοινή αποδοχή ο κάθε ιστορικός παύει πλέον να ανήκει μόνο εις το έθνος του, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, ισχυρίζεται ότι τα ονόματα «Τραπεζούς» και «Σουμελά» είναι Σουμεριακής και όχι Ελληνικής προέλευσης.
Το μουχρώνω, μουχρών’, εμούχρωσεν σημαίνουν επίσης όπως και οι λέξεις Σουχροίαμαν ή Σουχρίαμαν δηλαδή σουρουπώνει, σουρούπωσε.