Πάμε Φασουλίτζα μ’. Δημοτικό τραγούδι του Ανατολικού Πόντου
Αναθεμά και τα μακρά ντο 'κ̌ι' πάει η λαλίαν,
τ' ομμάτι̤α μ' εσκοτείνεψαν κι ασην αροθυμίαν.
Αναθεμά και τα μακρά ντο 'κ̌ι' πάει η λαλίαν,
τ' ομμάτι̤α μ' εσκοτείνεψαν κι ασην αροθυμίαν.
Σπεντάμ' ντ' εσαρουλάευες κι εξ̌ύγουνταν τα φύλλα σ',
απ' έναν έναν δι̤αβαίνε τη Μοθοπώρ' τα μήνας.
Όλεν τη νύχτα τραγωδώ, καμμίαν κ̌ι νυστάζω ντο να (γ)ίνουμαι;
Πουλόπο μ' ασόν ουρανόν, τ' άστρο σ' θα κατηβάζω ντο να (γ)ίνουμαι;
Έναν κι' έναν γίνταν δύο, θέλ' ατέναν με τον βίον,
Δύο κι' έναν γίνταν τρία, ντ' έμορφον έν' η παντρεία,
Τον Μάραντον χαρτίν έρθεν, θα πάγει σην στρατείαν,
την νύχταν πάει σον μάστοραν,την νύχταν μαστορεύει,
κόφτ' ας τ' ασήμι πέταλα, κι ας σο χρυσάφ' καρφία,