Ασόν βασιλέαν χαρτίν έρθεν δράκοι δρακοντοπούλια,
δράκοι δρακοντόπουλα, Ρωμαίϊκα παλληκάρια̤.
Ζωστέστεν τα λωρίτζ̌α σουν, κρεμάστεν τα σπαθία,

Εγώ εγρίλεψα τ’ ορμάν, κι έκοψα τα γιαρμάδες,
κι’ εφόρτωσα ανάλαφρα κορτσόπα και νυφάδες.

Μικρέ  νυφίτσα φούμιξεν από τα πεθερ’κά τ’ς,
ούτε ΄ς ση κυρού θέλ’ να πάη, ούτε ΄ς σα πεθερ’κά τ’ς.
Πάει όλο τον γιαλό γιαλόν, όλεν τον περιγιάλον,
ευρίκ’ λαλάτσια̤ πλουμιστά κάθεται κά(τ) και παίζει
-Σίτ’ έπαιζεν, σίτ’ έκλαιεν, σίτ’ εψιλοτραγραγώδ'νεν : 

Κάτω στην Άσπρη θάλασσα, καρδιά μου καρδιά μου,
Κάτω στην Περατιά, έχω καρδιά καημένη.