Να ήμουν πουλί και ‘πέτανα και ‘ς τον Μωρηά να πάγω
να ‘πά να δώ τον ντοναμά πως πάνε τα καράβια.
Κ’ ένα καράβι Ψαριανό όπ’ έρχεται απέ την Πόλιν
και Ψαριανοί τα ‘ρώτησαν χαπέρ͜ια απέ την Πόλιν.
Θάλασσα μ', όλα τα νερά και τα ποτάμ͜ια πίνεις,
να πίνεις και τα δάκρυα̤ μου κι άλλο τόσον πλεθύνεις.
Τ' άνθι͜α και τα τριαντάφυλλα έχουν τα ευωδίας,
για τ' έμορφα τα κοράσ͜ια θ' εβγάλω τραγωδίας.
Ανάθεμά σε νε κουτσή διπλά ν ‘ανάθεμά ‘σε
χαράμ’ να έν’ χωρίς εμέν’ ο ύπνον ντο κ̆οιμάσαι
Mικρέσσα νύφε ‘φούμιξεν από τα πεθερ'κά της,
ούτε ‘ς ση κυρού θέλ’ να πάει, ούτε ‘ς σα πεθερ’κά της.
Η νύφε πολλά έμορφος και-ν’ άμον μαργαριτάριν,
και ο γαμπρόν ‘ς σο γιάν’ ατς στέκ’ άξιον παλληκάρι.
