Απόψε ετραγώδησε καρδιά μου, καρδιά μου. 
Ανάμεσα 'ς σο κάστρον, έχω καρδιά καημένον. 

Άνοιξον ρίζα μ’ άνοιξον, άνοιξον ας εμπαίνω,
τσ̌εχέλκον παλλικάρ’ είμαι και τη σεβτάς καμένον.

Πατώ και 'κ̌ι βουλίζω τον κόσμον 'κ̌ι' γρωνίζω,
και για τ' εσέν' τρυγόνα μου ντολμάδες θα τυλίζω.

Ας αφήνουμ' τα ψέματα κι ας αρχινούμ' τ' αλήθεια,
ο πετεινός εγγένεσεν κι εποίκεν κολο(γ)κύθ͜ια̤

Έναν πουλίν, καλόν πουλίν, εβγαίν' από την Πόλιν,
μηδέ σ' αμπέλια 'κόνεψεν, μηδέ σε περιβόλιν,
επήεν και ν' εκόνεψεν σ' Αγιά-Σοφιάς την πόρταν.