Άχαρον και μόγαρον
Την λέξιν άχαρος δηλαδή δυστυχής, αξιολύπητος, την μεταχειρίζονταν πολύ στον Πόντο. Άλλοτε για αστείο: Άχαρε ! μέρ' θα πάς; = που θα πάς καημένε; Ενίοτε σύνθετα μαζί με τη λέξη μαύρος "μαυράχαρος" δηλαδή πολύ δυστυχισμένος, είτε εκ παραλλήλου "μαύρε κι άχαρε".
Ανάθεμά σε νε κουτσή διπλά ν ‘ανάθεμά ‘σε
χαράμ’ να έν’ χωρίς εμέν’ ο ύπνον ντο κ̆οιμάσαι
Mικρέσσα νύφε ‘φούμιξεν από τα πεθερ'κά της,
ούτε ‘ς ση κυρού θέλ’ να πάει, ούτε ‘ς σα πεθερ’κά της.
Η νύφε πολλά έμορφος και-ν’ άμον μαργαριτάριν,
και ο γαμπρόν ‘ς σο γιάν’ ατς στέκ’ άξιον παλληκάρι.
Ζυγώνω τα ογδόντα. Όταν ήμουν παιδί επτά ετών, έκαμα μαζί με τρία ακόμη παιδιά της ηλικίας μου μια εκδρομή στο μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά. Ήταν παραμονή του Αγίου Παύλου.
Η ζωή στο Τσ̆άμπασ̆η ήταν κάτι το ανώτερο από κάθε περιγραφή. Κατακάθαρα, κρυσταλλένια, τρεχούμενα, χωνευτικότατα νερά παντού. Πεύκα κι έλατα και πράσινο παντού. Ξηρό και υγιεινότατο κλίμα.