Τ’ ομμάτα̤ σ’ καίγ’νε τον πασ̆άν, τ’ οφρύδι͜α σ’ τον Αυγίτεν,
τ’ εμόν την κάρδι͜αν έκαψες να μη πας ΄ς σον Σταυρίτεν. 

Αναθεμά σε ξενιτά̤ν εσέναν και τo ‘κ͜ιάρι σ’,
τα σύνελ’κα μ’ υπάντρεψαν κι εγώ είμαι πεκιάρης.  

Τ’ οσπίτ’ ισ’ ετρυϊλτσ’ ατο και ‘ς σην αυλή σ’ εκάτσα,
κι εσύ την πόρτα σ’ ‘κ̆ι ένοιξες, άϊ με τα δάκρ͜υα̤ ΄χπάστα. 

Χαψία έρθαν στο γιαλό χοντρά τ’ ευλογημένα,
τα παπόρ͜ια εχ̆’ κι έρχουν’ ζίπα - ζίπα φορτωμένα.