Στο χωριό Μπάλτζανα επικρατούσε πρόληψη ότι η ανομβρία προλαμβάνεται με το φόνο των φιδιών προς εξιλεασμό του προστάτου της γεωργίας Αγίου Γεωργίου και Αγίου Θεοδώρου.
Στις 24 Ιουνίου τ’ Αελιτρουπί δηλαδή Ηλιοτροπίου οπότε αρχίζει να τρέπεται ο ήλιος, άναβαν στις αυλές τους φωτιές και αλατοκλάδα̤ (κλαδιά έλατου) και πηδούσαν από πάνω. Προτιμούσαν μάλιστα τα φρεσκοκομμένα κλαδιά για να τσαρτσαρίζ’νε.
Πάσχα (η Λαμπρή). Την πρώτη ημέρα του Πάσχα, οι άνδρες μετέβαιναν στα σπίτια των πονεμένων, όσων είχαν απωλέσει μέλη της οικογένειάς τους εντός του έτους και κατόπιν με τη σειρά περιήρχοντο όλα τα σπίτια του χωριού όπου τους προσφερόταν ρακή και από ένα αυγό.
Της Ακαθίστου. Στα παράλια του Πόντου η εορτή αυτή ήταν γνωστή ως η Παναγία η χ̆ιλιάρμενος, η βυθίσασα χίλια άρμενα, ενώ εις το εσωτερικό (ενδοχώρα) του Πόντου ελέγετο απλώς Ακάθιστος, όπως και στην Ελλάδα.
Την Κυριακή των Βαΐων τα παιδιά περιφερόμενα στα σπίτια εβάευαν (το ρήμα είναι βαεύω), δηλαδή κρατούσαν στα χέρια τους καλαθάκι και σταματούσαν μπροστά σε κάθε σπίτι, φωνάζοντας:
Θεία - Θεία και τω Βαΐων
εμέν’ κερκέλ’ κι εσέν’ ωβόν
έρθεν Λάζαρος με το Βαϊον
Αε-Θόδωρον κι Aε-Δημήτρης.
