Μίαν, ένας τούρκος επάϊνε σ’ ένα ρωμέϊκο σπίτι. Εγνώριζεν το σααπήν ατου και πάντα επάϊνεν εκεί. Σ’ εκείνο το σπίτι είχαν και εικόνες. Ο τούρκον εθώρεινεν ατα και ερώτανε: Ατά τι είναι; Ο σααπήν του σπιτίου πάλι ελέϊνεν ατόνα : Αβούτο εν’ ο Χριστό, εκείνο έν’ η Παναϊα.

Επάλαιβανε κάτι παιδία τς εγκλεσίας τον αυλόϋρο κι έναν παιδί όλο ενικίουτουνε. Και είπε: Αϊ-Γιώργη μου, ας νικώ και να φτάω σ’ ένα σφογγάτο. Καθώς εδίβεν επάλαιψεν πάλιν, ενίκησε.

Η νηστεία της Μεγάλης Σαρακοστής ήταν αυστηρότατη. Νήστευαν και οι λεχώνες και οι άρρωστοι και τα παιδιά. Κι όταν κανενός η μύτη μάτωνε, ή τα χείλη ή το δόντι, δεν έπρεπε με κανέναν τρόπο να καταπιεί το αίμα, γιατί όπως πίστευαν: “χαλάν’ η νεστεία” (χαλάει η νηστεία = καταλύεται).

Την παραμονή των Φώτων, τα παιδιά γύριζαν στα σπίτια και έψαλλαν το: “Σήμερον τα Φώτα και φωτισμός...”. Η νοικοκυρά ετοίμαζε το τραπέζι, όπως και τα Χριστούγεννα.