Λαογραφικά έθιμα αλληλεγγύης της Αργυρούπολης του Πόντου. «Τα παραμόνια̤ - Τα πονεμένα - Ο Ψαλμόν - Το χουλέν - Η αργατεία - Η Γειτονία», του Ιμεραίου καθηγητού κ Αγ. Φωστηροπούλου. Σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής, τα έθιμα της αλληλεγγύης ήταν ζωηρά ανεπτυγμένα στο Ποντιακό στοιχείο, άλλωστε είναι κοινό γνώρισμα του Ελληνικού χαρακτήρα.

Λαογραφικά έθιμα αλληλεγγύης της Αργυρούπολης του Πόντου: «Τα παραμόνια̤ - Τα πονεμένα - Ο Ψαλμόν - Το χουλέν - Η αργατεία - Η Γειτονία», του Ιμεραίου καθηγητού κ Αγ. Φωστηροπούλου. Σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής, τα έθιμα της αλληλεγγύης ήταν ζωηρά ανεπτυγμένα στο Ποντιακό στοιχείο, άλλωστε είναι κοινό γνώρισμα του Ελληνικού χαρακτήρα.

Ιανουάριος – Καλαντάρτς
Ωνομαζόταν έτσι από τις Καλένδες. Κατ’ αυτόν τον μήνα εγίνοντο τα Μωμογέρ͜ια. Νέοι και πολλές φορές γέροντες ενεδύοντο παλαιά ρούχα, κρεμούσαν κώδωνας και εσκεπάζοντο το πρόσωπον με μουτσούνες (μάσκες) ή στορέας ή φορούσαν φουστανέλες (Καπήκιοϊ & Λιβερά) ή εγίνοντο τάχα διώκται των λαθρεμπόρων καπνού και επιδίδοντο εις ομηρικάς μάχας, πολύ διασκεδαστικάς.

Οι Έλληνες του Πόντο φαντάζονταν τις μάγισσες καθ’ όλα όμοιες με τους ανθρώπους με μόνη διαφορά ότι τα πόδια τους ήταν ανάποδα, δηλαδή η φτέρνα προς τα εμπρός και τα δάχτυλα προς τα πίσω. Οι Μάϊσσες, μάγισσες, οι νεράϊδες, τα ξωτικά, τα αερικά και οι ξωθιές, όλα αυτά τα πλάσματα θεωρούνταν ωραία κι οι άνθρωποι απ’ τον φόβο που τους προκαλούσαν τα αποκαλούσαν: «απ’ εμάς και καλλίων ποιός είν’».