Το έθιμο τσ' ευδίας γεννήθηκε απ’ τις τοπικές καιρικές συνθήκες του καλοκαιριού στα παρχάρια (βοσκότοπους) του όρους Παρυάδρης – Παρχάρης του ανατολικού Πόντου.
"Αϊ Γιώργην, όσον και να ξεπέφτει, πέντ’ έξι αγίους ακόμ’ αξίζει". Ανάλογη με αυτήν είναι άλλη Νιώτικη παροιμία: “Το χοντροβόλονον, όσον και να ρίεται, πέντ’ έξι βολόν͜ια ακόμα φτάει”.
Μια γυναίκα εφαίνισ̆κε. Έβαλεν το πανί σο τουζάνιν ατες και εμπαίνισ̆κεν κι εβγαίνισ̆κεν και εντράντεινεν τα εικόνας και ελέϊνεν τον Αϊ Γιώργη:
Αϊ Γιώργη μου, φαίνε το πανί μου.
Έναν ημέραν πάλι Αϊ Γιώργην εθύμωσεν και είπεν ατένα:
Μίαν, ένας τούρκος επάϊνε σ’ ένα ρωμέϊκο σπίτι. Εγνώριζεν το σααπήν ατου και πάντα επάϊνεν εκεί. Σ’ εκείνο το σπίτι είχαν και εικόνες. Ο τούρκον εθώρεινεν ατα και ερώτανε: Ατά τι είναι; Ο σααπήν του σπιτίου πάλι ελέϊνεν ατόνα : Αβούτο εν’ ο Χριστό, εκείνο έν’ η Παναϊα.
Επάλαιβανε κάτι παιδία τς εγκλεσίας τον αυλόϋρο κι έναν παιδί όλο ενικίουτουνε. Και είπε: Αϊ-Γιώργη μου, ας νικώ και να φτάω σ’ ένα σφογγάτο. Καθώς εδίβεν επάλαιψεν πάλιν, ενίκησε.
