Το Κοάσ̆, και Κοάσ̆α και Κοβάσ̆α̤. Τμήμα της διοίκησης Αργυρουπόλεως, υπαγομένον εκκλησιαστικώς στη μητρόπολη Θεοδοσιουπόλεως, με τα εξής χωρία και ομώνυμων ποτάμιον: Καρμούτ, Σούτωνος, Κουρί, Καστρικέτα, Γαρακιοζέντων, και Σουλαμίς, εν όλω, 120 οικογένειες ομογενείς.
9) Παζάρ Πελέν. Το χωριό τούτο πριν από τις εκτοπίσεις των κατοίκων του κατά τον Σεπτέμβριο του 1916, περί της οποίας θα μιλήσουμε με λεπτομέρεια μετά το τέλος της αφήγησης της ιστορίας όλων των χωριών και μάλιστα των χωρίων Κιζίκ, Ιν-Ονού και Τζελέπ καθόσον οι κάτοικοι και των τεσσάρων χωριών είχαν την ίδια τύχη εξ αφορμής ενός γεγονότος το οποίο και θα εκθέσουμε στα επόμενα κεφάλαια.
Η Κίρικλη και Γουρουχλί. Τουρκικό χωριό στη συμβολή του εκ Κιοσέδων εντεύθεν ρέοντος ποταμίου και του ποταμίου Ρέξενας, με ερείπια βυζαντινού ναού και φρουρίου. Διάσημο δια τις ακονόπετρες αυτού και απαίσιον μνήμης δια τον εν τη περιφερεία του φόνο των εξ Αργυρουπόλεως και Τραπεζούντος Αρμενίων το 1915.
Το Κιουρτούν. Ένα από τα τμήματα της επαρχίας Χαλδίας και της διοικήσεως της Αργυρουπόλεως υπαγόμενο εις την υποδιοίκηση Άρδασσας. Απέχει από μεν της Αργυρούπολης 12 ώρες εκ δε της Άρδασσας 6 και βρίσκεται μεταξύ των υποδιοικήσεων Χερροιάνων, Αλίτζαρας, Τριπόλεως και της Κερασούντας και των ορέων Αγίου Παύλου και Αχιλ Μπαμπά και λέγεται Κουρτούν ή Γκιουρτούν ή Κιουρτούνιον ή τα χωριά του Κιουρδουνίου
Τα Κελώρα̤ (Κελώρια). Χωριό κοντά στην αρχαία Λευκόπετρα, η οποία κατά τοπική παράδοση ήταν η πατρίδα του ήρωα Βασίλειου Διγενή Ακρίτα, άλλοτε πριν το 1829 ήταν χριστιανικό και νυν κατοικημένο από Κούρδους και μετανάστες Κιρκάσιους του Καυκάσου.
