Νιώτερος (κι όχι) Έταιρος κι η Λυγερή, του Σταύρου Κανονίδη. Ποντιακή Εστία 1952
Διαβάζοντας στην «Ποντιακή Εστία» τον Έταιρον και την Λυγερήν» αναρωτήθηκα αν είναι σωστή η γραφή που επικράτησε του τραγουδιού αυτού που και στιχουργικά και πιο πολύ και σαν ύφος και σαν διάθεση στέκει τόσο ξεχωριστά στη λαϊκή ποίηση της διαλέκτου μας.

Η κεμεντζέ μ’ παίζει καλά, η λαλι͜ά μ’ κωδωνίζει,
Σήμερον μαύρος ουρανός, σήμερον μαύρ’ ημέρα,
Ξένος ΄ς σα ξένα αρώστανεν χρόνο και πέντε μήνας.