Ντο δίεις με πρωτομάστορα; έλα Δάφνε Ποταμέ,
να στένω το γεφύρι σ’, έ! Δάφνε μ’ και μυριγμένε μ’.

Άνοιξον ρίζα μ' άνοιξον, άνοιξον ας εμπαίνω,
τσ̌εχέλκον παλληκάρ’ είμαι και τη σεβτά σ’ καμένον.

Καλά 'ποίκα κι εγάπεσα σουμά ΄ς σην γειτονίαν,
εμπαίν’ εβγαίν’ ελέπ’ ατο και χ̌αίρετ’ η καρδία μ’.

Ο Θεριάς πα ν-έλεεν ναι μάνα Θεφρωνία,
κωδωνώστεν τα πρόγατα και τα μικρά τ’ αρνία.