Κορτσόπον ασπροκόκκινον μικρόν αρνίν,
ο πρόσωπο σ’ φωτάζει έλα-ν-έλα,
ο πρόσωπο σ’ φωτάζει πάτ’ και δέβα,

Έναν κ’ έναν ‘ίνταν δύο, ντ’ έμορφον έν’ και το βίον.
Δύο κ’ έναν ‘ίνταν τρία, ντ’ έμορφον έν’ υπαντρία.

Ν’ αηλί εσέν’ Γετιμόγλη και-ν’ εχάθεν τ’ εχτιπάρι σ’ ,
εχ̌όντσεν και ‘κ̌ι’ λιμενεύ’ ‘ς σο ξερόν το κιφάλι σ’.

‘Σ σην γέφυραν, ‘ς σην γέφυραν, ‘ς ση Τρίχας το γεφύριν,
χ̌ίλοι μαστόροι έχτιζαν και μύροι μαθητάδες,
όλ’ την ημέραν έχτιζαν κι αποβραδής χαλάουτον,
οι μαστόροι εχ̌αίρουνταν θενά πλεθύν’ η ρόγα.