Ν’ αηλί εσέν’ Γετιμόγλη και-ν’ εχάθεν τ’ εχτιπάρι σ’ ,
εχ̌όντσεν και ‘κ̌ι’ λιμενεύ’ ‘ς σο ξερόν το κιφάλι σ’.

‘Σ σην γέφυραν, ‘ς σην γέφυραν, ‘ς ση Τρίχας το γεφύριν,
χ̌ίλοι μαστόροι έχτιζαν και μύροι μαθητάδες,
όλ’ την ημέραν έχτιζαν κι αποβραδής χαλάουτον,
οι μαστόροι εχ̌αίρουνταν θενά πλεθύν’ η ρόγα.

Τη σεβταλή το καρδόπον πρέπ’ ν’ έχ̌’ παραθυρόπον,
από μακρά να φαίνεται και τ’ ατουνού το τερτόπον.

Απόψε η νύχτα δίπλασεν κι ο φέγγον επιάστεν,
και τ’ εμέτερον το πουλλίν έξ’ επαραβραδά̤στεν.