Τη Δρουβανή το τραγώδ’ (Ευτυχίας Δ. Σωτηριάδου, Παρχαρί τραγωδίας)
Ντο θέλ΄τς Δρουβάν να γίνεσαι, ντο θέλ’τς να κατενίζεις;
Θέλω τη Ταύρ’ -ιμ’ το νερόν, τη Κασκαμπά το χ̆ιόνιν,
Η Σουμελά η Παναγιά έχει μακρέα σκάλας,
η κόρ’ τίναν εγάπανα έχει μακρέα τσάμα̤ς.
‘Σ ση Σουμελά την Παναγιά εχάσα την κλειδίτσα μ’,
μάννα, ρούξον κι αράεψον ε’ εμέν’ κιορέν νυφίτσαν.
Φύλλα ντο κιτρινίζετεν και ρούζετ’ έναν έναν;
τα δέντρ’ αφίνετεν γδυτά και παραπονεμένα.
Ραχ̆ά ντο κλαίτε θλιβερά και δίχως παρ’γορίαν;
κι όνταν τερώ σας ‘κ̆ι επορεί να χ̆αίρετ’ η καρδία μ’
"Αϊ-Γιώργην, η ρωμιοπούλα και το τουρκόπουλο"
Έναν τουρκό-τουρκόπουλο, του βασιλιά παιδάκι,
μια ρωμιοπούλαν αγαπά κι’ εκείνε δεν τον θέλει.
‘Σ σο πρώτον τ’ αναστέναγμα μ’ τα χ̆ιόν͜ια ούλα̤ λύγουν,
τα δάκρα̤ μ’ τρέχ’νε σο χωνόν και τα τσιλίδα̤ βζύουν.
