Εγάπη μ' ‘ς σα Χ̆ερροίανα και γω ΄ς σα ξενιτείας,
γράφτω γράμμαν και στείλ’ ατέν κι απέσ’ τ’ αροθυμίας.

Έταιρον κι η λυγερή πάν’ ούλον τον ποταμόν,
έταιρον επέρασεν η κόρη ‘κ̆΄ επόρεσεν.

Εφτά ζευγάρα̤ και το τ̆έκ, τον ποπάν περκελών΄νε,
έρθεν η ώρα να θυμίζ’νε και ν’ αποκαμαρών’νε

Αβαράς πάντα λάσ̆κουμαι και για τ’ εσέν’ νουνίζω,
κάθουμαι σ’κούμαι πορπατώ την κάρδα̤ μ’ τυραννίζω.