Απόψε η νύχτα δίπλασεν κι ο φέγγον επιάστεν,
και τ’ εμέτερον το πουλλίν έξ’ επαραβραδά̤στεν.

Αφκά ΄ς σο σπαλερόπο σου ντο είν’ ατά το κείνταν;
Κιμισ̆χανάς μηλόπα είν’ εμέν’ κι εσέν κανείνταν.

Να σαν εσάς νε Μουζενίτ’ π’ έχ̌ετεν την Παλάσαν!
Παλάσα μ’, χαρχαρίζ’ν τα ζά, νυφίτσα μ’ τέρ’ ντ’ ευτάγ’νε.

Οσήμερον το κόρασ̆ον, χάραξεν η ανατολή,
δύο καρδόπα ν-έχει, πάει να ξημερώσει,
τ’ έναν αφήνει ‘ς ση κυρού, χάραξεν η ανατολή,
και τ’ άλλο παίρ’ και πάει, πάει να ξημερώσει.