Λαογραφικά Γλωσσικά Σύμμεικτα Σουρμένων
Τραγούδι
Απόψε ετραγώδησε καρδιά μου, καρδιά μου. Ανάμεσα 'ς σο κάστρον, έχω καρδιά καημένον. Εξύπνησε τ' εφτά χωρία, καρδιά μου, καρδιά μου. Τ' εξήντα μαχαλάδες, έχω καρδιάν καημένον. Για κλέφτες έν', για πόρνος έν', καρδιά μου, καρδιά μου, για καστροπαραδότες.
Άλλ' εφόρ'ναν παπούτσια, άλλ' εφόρ'ναν τσαρούχια. Τα παπούτσια έλεγαν 'ατα γεμενία, τσάπουλας, και κουντούρας. Τα γεμενία έσανε χωρίς κότζια και τα κουντούρας είχανε κότζια. Επεκεί απάν' εφόρ'ναν ορτάρια. 
Ένας γέρος κι' είνας γραία είχαν έναν παιδίν και μαναχόν, άμα εκείν' επαραγέρασαν κι' εσέβεν άνεμον 'ς σα μέσα 'τουν κι άλλο 'κ̌' επόρ'ναν να συγκλίσκουνταν. Αέτσ' πα εγυναίκ'σαν το παιδίν ατουν μικρόν μικρόν ν' ευτάει η νύφε τα δουλείας.
΄Σ σα 1900 τη χρονίας, την Άνοιξην, επήγαμε 'ς σου Σαντά, η μητέρα μ' η Ευρύκλη, ο Σταύρης ο Χαλπαναγιάτογλης, ο άντρας-ι-μ', κι' εγώ. Εμείς, η οικογένεια τη πατέρα μ', έμες Σαντέτ', άμα εζήναμε ΄ς σην Τραπεζούνταν, ΄ς σην Δαφνούνταν. Η μητέρα μ' ζατί εγεννέθεν 'ς σην Τραπεζούνταν κι άς έτον κι ατέ Σαντέτσα.