Παροιμίες
-Τέρεν την ούγιαν και πάρε το πανί, τέρεν τη μάνναν και πάρε την κόρ' - Κοίτα την ούγια (μάρκα) και πάρε το πανί, κοίτα τη μάνα και πάρε το κορίτσι
-Πή 'κ̆ι’ νουνίζ' και κάθεται θαμάσκεται να σ'κούται (επί απερίσκεπτου ενέργειας) - Όποιος δε σκέφτεται όταν κάθεται, θαυμάζει όταν θα σηκωθεί
Ένας γέρος κι' είνας γραία είχαν έναν παιδίν και μαναχόν, άμα εκείν' επαραγέρασαν κι' εσέβεν άνεμον 'ς σα μέσα 'τουν κι άλλο 'κ̌' επόρ'ναν να συγκλίσκουνταν. Αέτσ' πα εγυναίκ'σαν το παιδίν ατουν μικρόν μικρόν ν' ευτάει η νύφε τα δουλείας.
΄Σ σα 1900 τη χρονίας, την Άνοιξην, επήγαμε 'ς σου Σαντά, η μητέρα μ' η Ευρύκλη, ο Σταύρης ο Χαλπαναγιάτογλης, ο άντρας-ι-μ', κι' εγώ. Εμείς, η οικογένεια τη πατέρα μ', έμες Σαντέτ', άμα εζήναμε ΄ς σην Τραπεζούνταν, ΄ς σην Δαφνούνταν. Η μητέρα μ' ζατί εγεννέθεν 'ς σην Τραπεζούνταν κι άς έτον κι ατέ Σαντέτσα.
Οι πα̤λοί 'μουν έλεγαν για τ' Αρπά-Τσ̌αϊ πως επήρεν τ' όνομαν αχτερ. Αρπά το κουρθάρ' λένε. Μίαν αράτσ' είναν είπαν ατον:
"Η εξορία" - Εκ του ιδιώματος της Τριπόλεως του Πόντου.
Με τοι Τούρκους έστεκαμ' καλά, φόβο πα ΄κ̌' εβοφούμουνεστιν. Οι τούρκοι έλεγαν εμασε: "α...οσήμερο θα φτάμε εσάς εξορία, α αύρι'". Οι τούρκοι έλεγαν εμασε "κιαούρ".
