Οι Πακαταράντ'
Εμάς λέγ'νε μας Πακαταράντ'. Γιατί;
Γιατί ο παππού μ' έτον κυνηγός. Οι Τρούκ' επέ(γ)ειναν ΄ς σο κυνήγιν, επέρειναν κ' επέ(γ)ειναν και τον παππού μ'. Εείνος πα καλά 'ρίχνεν, «έΐ ατάρ'» (καλά σύρ'), από κει έμεινεν Πακατάρ', Πακαταρίδης, κουρφιμένον.
Πηγή: Γιάννες Πακαρατίδης γεννηθείς το 1895 στο Καρακεβεζήτ Νικοπόλεως, κάτοικος Ελαιοχωρίου Καβάλας
Οι Μουζιγκερλήδες πα εκαλάτζευαν αγνά και θαμαστά. Έλεγαν ζούρτια τα στύπα, χατριτζώνω το τραπεζώνω, αφκάλι μ' το κεφάλι μ', τον πετεινόν πα κοτζέαν.
Χαρίτον τη ποπα-Γιωσήφ (1909-1983) - Μαυρόβατος Δράμας
Κλέφτω το παπάχι μ'.
Ο Μαλαστρατίνον εξέβεν μίαν 'ς σο κυνήγ' και ΄ς σο κλεψίον. Αδακά επήεν, αλεικά επήεν, οτουρβαδής τιδέν ΄κ΄ εύρεν να φέρ' ΄ς σ΄οσπίτ΄. Ατώρα ντ΄α΄φτάη; Εβγάλλ΄το παπάχ'ν ατ' και βάλλ' ά αφκά ΄ς σο γολτούχ΄ν ατ'.
Είνας 'κοδέσπαινα επήεν 'ς σην κούχνην απέσ' να παίρ' ολίγον πλιγούρ' να πάει ευτάει έναν πιλάφ' και τρώνε. Άμαν εκειαπέσ' ελάγγεψεν είνας πεντικός έμπρια 'τ'ς κ' εχπάραξεν ατεν. «Αφορισμένε», είπεν, «εχπάραξες με, εγώ εσέν 'κι θ' αφήνω σε, θ ασκοτώνω σε.».
Νέγαμος πα πάγω (αυθεντικό)
Μίαν ο κύρη μ' επέγ'νεν 'ς ση στράταν κέσ'. Έρθεν ατον ιρά̤στα έναν παιδίν τη χωρί' 'μουν αρκιάνκον, θα 'υναικίζ' καινούρι͜α. Λέει ατό τον κύρη μ': Ταή Παναέτα, εγώ θα 'υναικίζω. Ντο λές; 'κ̆ι θα πάς κουμπάρος;
