Λαογραφικά Γλωσσικά Σύμμεικτα Πουλαντζάκης Πόντου
Το εξωπάτ'
Η μάνα μ' Πουλαντζαχλούσα έτον και έλεεν: «Ας σο στεφάνωμα κ' ύστερα οι γειτονάδες εποίν'ναν το εξωπάτ' 'ς σην νύφεν και ΄ς σόν γαμπρόν. 'Σ σην εξώπορταν κεικά της αυλής, απάν' 'ς σην στράταν, έστεναν τραπέζ' με το ούζον και τα μεζέδες κ' εκέραζαν τον κόσμον π' έρχουνταν 'ς σην χαράν. Μετ' ατό εποίν'ναν τιμήν 'ς σοί νεόνυφους.
Έπαιζαν τα βιολιά και το ούτι και καλημέριζαμεν τα Χριστούγεννα και τον Αη Βασίλη. Καλημέριζαμ' και λέαμε: "Άρκισε, γλώσσα μ' άρκισε να γλυκοτραγουδήσεις. Να τους επείς παινέματα, να τους ευχαριστήσεις. Αρκιμηνιά κι' αρκιχρονιά κι αρκή καλός μας χρόνος. Κι' αρκή που επερπάτησε ήτον Άγιος Βασίλης. Βασίλη, πούσουν έρκεσαι και πούσουν κατεβαίνεις; 
Άλλ' εφόρ'ναν παπούτσια, άλλ' εφόρ'ναν τσαρούχια. Τα παπούτσια έλεγαν 'ατα γεμενία, τσάπουλας, και κουντούρας. Τα γεμενία έσανε χωρίς κότζια και τα κουντούρας είχανε κότζια. Επεκεί απάν' εφόρ'ναν ορτάρια. 