Είνας 'κοδέσπαινα επήεν 'ς σην κούχνην απέσ' να παίρ' ολίγον πλιγούρ' να πάει ευτάει έναν πιλάφ' και τρώνε. Άμαν εκειαπέσ' ελάγγεψεν είνας πεντικός έμπρια 'τ'ς κ' εχπάραξεν ατεν. «Αφορισμένε», είπεν, «εχπάραξες με, εγώ εσέν 'κι θ' αφήνω σε, θ ασκοτώνω σε.».

Νέγαμος πα πάγω (αυθεντικό)
Μίαν ο κύρη μ' επέγ'νεν 'ς ση στράταν κέσ'. Έρθεν ατον ιρά̤στα έναν παιδίν τη χωρί' 'μουν αρκιάνκον, θα 'υναικίζ' καινούρι͜α. Λέει ατό τον κύρη μ': Ταή Παναέτα, εγώ θα 'υναικίζω. Ντο λές; 'κ̆ι θα πάς κουμπάρος;

Πρώτη ιστορία - αφήγηση:
Ο πατέρα μ΄εποίν'νε ΄ς σην Ρουσία, ΄ς σην Κούμα Σοχούμ καπνά και εκεί επήρε Τούρκους εργάτες να δουλεύουν ατόνα. Απ' ατεινούς ας σοι εργάτες, ένας, ο Χασάν, έτουνε ελίγο έθωγος.

Χουτούρ Άϊος
'Σ σο Παζάρ'- Σουϊν τη Κερασούντας, τα ταφία τα παλαιά, τ' έλεγαν Βυζαντινά έταν, έταν θαματουργά. Εκεικά έτονε εγκλεσία τ' Ά-Γιαννί' και ήνταν χαϊβάν έδεναν απέσ' 'ς σα ταφία, κάποιος και εκοιμούτουν εκεικά, Ά-Γιάννες έρχουτουν 'ς σον ύπνον ατ' και έλεεν ατόν «σούκ έπαρ' το χαϊβάνι σ' κι οφύγον, εσέν πα 'ά χάνω και το χαϊβάνι σ' πα».