Να σαν εσάς νε Μουζενίτ’ π’ έχ̌ετεν την Παλάσαν!
Παλάσα μ’, χαρχαρίζ’ν τα ζά, νυφίτσα μ’ τέρ’ ντ’ ευτάγ’νε.

Οσήμερον το κόρασ̆ον, χάραξεν η ανατολή,
δύο καρδόπα ν-έχει, πάει να ξημερώσει,
τ’ έναν αφήνει ‘ς ση κυρού, χάραξεν η ανατολή,
και τ’ άλλο παίρ’ και πάει, πάει να ξημερώσει.

Απάν’ σ’ άλογον είμαι ναι αμάν, τριαντάφυλλον είμαι,
έπαρ’ ΄με κόρ’ έπαρ’ ‘με ναι αμάν, καλόν παιδόπον είμαι.

Έναν καιρόν ‘ς σην Σαντάν εντώκεν τρανόν ποράν.
Ουρανόν καθαρόν έτον, λίβος πα πουθέν ‘κ̌’ εφαίν’τον.