Καλά ‘ποίκα κι εγάπεσα ‘ς σ εσόν τη γειτονία,
κατ’ εποίκα γαντούρεψα και-ν εφίλεσ’ ατέν μίαν,
με τ’ ετέρεσα ατέν μίαν, έμαθεν-α η γειτονία,
έμαθεν-α ο αδελφός ατς, έκ’σεν ατο κι ο γαμπρός ατς,

Τη πόρτας-ισ’ τα ξύλα έτερα είν’ έτερα,
τον Θεό σ’ αν αγαπάς κόρ’ έλα ‘ς σ’ εμέτερα.

Να ήμουν πουλί και ‘πέτανα και ‘ς τον Μωρηά να πάγω
να ‘πά να δώ τον ντοναμά πως πάνε τα καράβια.
Κ’ ένα καράβι Ψαριανό όπ’ έρχεται απέ την Πόλιν
και Ψαριανοί τα ‘ρώτησαν χαπέρ͜ια απέ την Πόλιν.

Θάλασσα μ', όλα τα νερά και τα ποτάμ͜ια πίνεις,
να πίνεις και τα δάκρυα̤ μου κι άλλο τόσον πλεθύνεις.

Τ' άνθι͜α και τα τριαντάφυλλα έχουν τα ευωδίας,
για τ' έμορφα τα κοράσ͜ια θ' εβγάλω τραγωδίας.