Το Μονοβάντων. Η κεντρικότερη ενορία του Σταυρί με 60 οικογένειες και 300 περίπου κατοίκους, βρίσκεται σε μαγευτική τοποθεσία εν μέσω κήπων, αποτελούμενη από τις συνοικίες: Αντρά̤ντων, Αμανατάντων, Αποστολάντων, Σαχινάντων ή Ποπαδάντων, Τσ̆ομαράντων και Μπαϊραμάντων.
Κείται στο ποτάμι της Τσίτης απέχουσα απ΄ την Άρδασσα ως 4 ώρες, χτισμένη στις δύο κοίτες του ποταμού Σίδης και συνδέεται με γέφυρα την οποία ίδρυσαν με συνδρομές των μεταλλουργών της Άδυσσας που εργάζονταν στο Καπάν, με πρωτεργάτη της προσπάθειας τον Κιαφέρ Σάββα.
Η ζωή στο Τσ̆άμπασ̆η ήταν κάτι το ανώτερο από κάθε περιγραφή. Κατακάθαρα, κρυσταλλένια, τρεχούμενα, χωνευτικότατα νερά παντού. Πεύκα κι έλατα και πράσινο παντού. Ξηρό και υγιεινότατο κλίμα.
Η Μούζενα ήτο μία από τις περιφέρειες της επαρχίας Χαλδίας η οποία υπαγόταν στην υποδιοίκηση Τορούλ. Βρισκόταν πέρα από τον Κάνιν ποταμό μεταξύ των χωρίων Δεμιρτζηκιόη, Σταυρίου, Μανδρίων και πολύ κοντά σε ένα ποτάμι το οποίο χυνόταν στον ποταμό της Κρώμνης.
Το χωρίον Τσάχαλη κείται ανατολικά του Απτουραχμανλή και σε απόσταση δύο περίπου χιλιομέτρων. Κατοικήθηκε από κατοίκους του χωρίου Κιουλίκ περίπου το 1870. Εκεί εγκαταστάθηκαν δέκα περίπου οικογένειες μεταξύ των οποίων οι:
