Η Ίμερα του Πόντου (Περιφέρεια Χαλδίας)

ναος,αγιου,ιωαννη,ίμερα,πόντου,χαλδίαΗ Ίμερα ήταν ένα απ τα αμιγώς ελληνικά χωριά του Πόντου στην περιοχή της Αργυρούπολης συνεχόμενη με την Κρώμνη και σε απόσταση 80 περίπου χιλιομέτρων νοτίως της Τραπεζούντας.
Με τα ολόλευκα της οικήματα απ την μαρμαρώδη πέτρα του τόπου και με τις συνεχόμενες ενορίες της είχε πανοραμική όψη πολίχνης και την ετραγούδησε ο στίχος : “Η Ίμερα, η Ίμερα σαέρ και πολιτεία, τα κορτσόπα ‘θες έμορφα, μικρά και μερακλία”
Βρισκόταν σε υψόμετρο 1500 μέτρων στις υπώρειες του θρυλικού Θήχου ήταν προικισμένη με σπάνιο υγιεινό κλίμα και με πλούσιες φυσικές καλλονές.
Η θέση της Ίμερας ήταν ορεινότατη κοντά στην αφετηρία του ποταμού, εκατέρωθεν του οποίου υπήρχαν περί τα 25 αμιγή ελληνικά χωριά.
Τα βουνά της αποτελούσαν συνέχεια του ιστορικού βουνού Ζύγανα απ την κορυφή του οποίου οι Μύριοι του Ξενοφώντα αντίκρισαν την πολυπόθητη θάλασσα του Ευξείνου Πόντου.
Ο οικισμός της ανάγεται στους φυγάδες μετά την άλωση της Τραπεζούντας το 1461.
Τούτο μαρτυρούν ο ναός της Ίμερας προς τιμή του Αγίου Ευγενίου πολιούχου της Τραπεζούντας , τα βυζαντινά επώνυμα όπως : Χαλδογιαννάντων, το βυζαντινό μοναστήρι της προς τιμή του Αγίου Ιωάννη και τα ελληνοπρεπή της έθιμα.

Δείτε το αφιερωματικό βίντεο στην Ίμερα, Αργυρουπόλεως Πόντου

Δείτε επίσης κάτι άλλο αξιόλογο για τη λαογραφία της Ίμερας

Print

Σούρμενα, Σούρμαινα Πόντου. Ιστορία, Γεωγραφία, Πολιτισμός.

σούρμενα,σουσάρμενα,πόντου,κελώνσα,1908Σύγχρονη ονομασία: Sürmene
Η πρωτεύουσα της σύγχρονης κώμης και ο όρμος της, που επεκτείνεται μέχρι το σημερινό Αρακλί, κατά την αρχαιότητα είχε διαδοχικά τις ονομασίες Ψωρών Λιμήν, Ύσσος Λιμήν, Σουσάρμια, Σουσάρμαινα και Σουσούρμαινα. Στην ευρύτερη περιοχή, που συμπεριλαμβάνει και τις επαρχίες Αρσίν και Αρακλί το 16ο αι. υπήρχαν τουλάχιστον 100 χωριά, τα οποία μέχρι το 1515 ήσαν όλα αμιγώς ελληνικά.

Δείτε το αφιερωματικό βίντεο για τα Σούρμενα του Πόντου

Print

Η Τρίπολις του Πόντου

τρίπολη,πόντου,λιμάνιΗ Τρίπολις βρίσκεται κοντά στις εκβολές του Χαρσιώτου ποταμού, 77 χλμ. δυτικά της Τραπεζούντας και 54 χλμ. ανατολικά της Κερασούντας. Κοντά στην πόλη βρίσκονται τα βουνά Σις δάγ και Τσάλ δάγ, με ύψος 2.810 μ. και 1.966 μ. αντίστοιχα.

Οι κυριότεροι και σημαντικότεροι σταθμοί στην ιστορία της Τρίπολης είναι :
1. Η δημιουργία της πόλεως κατά τον πρώτο αποικισμό των Μιλησσίων στον Εύξεινο Πόντο κατά τον 3ο αιώνα προ Χριστού.
2. Το 1461 η Τρίπολις κατακτήθηκε από το Μωάμεθ τον Πορθητή στη διάρκεια της εκστρατείας του εναντίον των Κομνηνών της Τραπεζούντας. Μετά την κατάληψη του οικισμού από τους Οθωμανούς εγκαταστάθηκαν εκεί οι Τουρκομάνοι νομάδες. Έτσι άρχισε η ανάπτυξη του μουσουλμανικού στοιχείου στην περιοχή.
3. Σύμφωνα με τις υπάρχουσες ενδείξεις, από το 15ο έως το 18ο αιώνα η Τρίπολη αναπτύχθηκε οικονομικά ως λιμάνι αλλά δεν συναντάμε μεγάλη αύξηση του πληθυσμού.
4. Τον 18ο αιώνα αρκετοί μετανάστες μεταλλουργοί από την περιοχή της Χαλδίας εγκαταστάθηκαν στην Τρίπολη και σε άλλες πόλεις. Σε αντίθεση με άλλες πόλεις και περιοχές του Πόντου, οι κάτοικοί της Τρίπολης δεν εξισλαμίστηκαν, αλλά διατήρησαν τη θρησκευτική τους παράδοση. Η βασική αιτία ήταν η ύπαρξη των μεταλλείων όπου εργάζονταν οι κάτοικοι, οι οποίοι είχαν ειδικά προνόμια, όπως απαλλαγή από κάποιους φόρους.

Δείτε το αφιερωματικό βίντεο για την Τρίπολη του Πόντου

Print

Τραπεζούντα, η καλλίστη των πόλεων

τραπεζούντα,πόντος,πανόραμα,μπόζ,τεπέΒρίσκεται στις ακτές ενός ανοιχτού όρμου, στις νοτιοανατολικές ακτές του Ευξείνου Πόντου, στους βόρειους πρόποδες των Ποντιακών Άλπεων, οι οι οποίες την χώριζαν από το Κεντρικό Οροπέδιο της Ανατολίας. Το κέντρο της πόλης βρίσκεται σε μια ανυψωμένη τριγωνική περιοχή ανάμεσα σε δυο βαθιά φαράγγια, στη βάση της οποίας υπάρχουν κατάλοιπα αρχαίου ρωμαϊκού λιμένα, ενώ στο νότιο άκρο της ορθώνεται μια ερειπωμένη ακρόπολη. Το κέντρο περιβάλλεται ανατολικά και δυτικά από τείχη που χρονολογούνται από την βυζαντινή περίοδο. Η εμπορική συνοικία είναι συγκεντρωμένη γύρω από ένα παζάρι και πάρκο, στο ανατολικό τμήμα της πόλης, κοντά στο Λεοντόκαστρο, το παλιό γενοβέζικο κάστρο, ανατολικά του οποίου βρίσκεται το λιμάνι. Η σύγχρονη Τραπεζούντα διατηρεί σε μεγάλο βαθμό τον μεσαιωνικό χαρακτήρα της. Στα μνημεία της συγκαταλέγονται τα μεγαλύτερα τμήματα του τείχους της πόλης, τμήμα των ανακτόρων των Μεγάλων Κομνηνών και αρκετές βυζαντινές εκκλησιές που έχουν μετατραπεί σε τεμένη. Από τις εκκλησίες, καλλίτερα διατηρημένη και πλέον εντυπωσιακή είναι της Αγίας Σοφίας, σήμερα μουσείο, η οποία βρίσκεται σε ένα ύψωμα που δεσπόζει στην θάλασσα, δυτικά του κέντρου της πόλης. Πρόκειται για βασιλική με θόλο και υπέροχες τοιχογραφίες του 13ου αι., οι οποίες αποκαλύφθηκαν και καθαρίστηκαν κατά τα έτη 1957-1963. Ένα από τα ωραιότερα οθωμανικά μνημεία είναι το τέμενος και μαυσωλείο της Γκιουλμπαχάρ, συζύγου του σουλτάνου Βαγιαζήτ Β΄που βασίλευσε από 1481 ως το 1512.

Η πόλη σήμερα φιλοξενεί το Πανεπιστήμιο της Μαύρης Θάλασσας.

Δείτε το αφιερωματικό βίντεο για την καλλίστη των πόλεων, Τραπεζούντα

Print

Αγουτμούς, ο τόπος του μαρτυρίου των 45 μαρτύρων

άγιοι,σαρανταπέντε,μάρτυρες,νικόπολη,πόντου,αγουτμούς

Σε απόσταση μισής ώρας σχεδόν νοτιοανατολικά απ την Νικόπολη (Γαράσαρη) βρίσκεται η κωμόπολης Αγουτμούς. Η λέξη Αγού-γιουτμούς είναι τουρκική και σημαίνει κατέπιεν το φάρμακο, ήτοι αλληγορικά : αλλαξοπίστησε.Εκεί κατεβαίνει ορμητικός ο παραπόταμος του Λύκου, ποταμός Ασαρτζούκ ο οποίος πηγάζει απ την οροσειρά του Παρυάδρη (Εγρί – Μπέλ) και διέρχεται το χωρίον Ασαρτζούκ, εξ ού και το όνομα του. Από κει, φτάνει στο Τσατάγιν ήτοι στην διακλάδωση όπου ακριβώς συμβάλλει και ο χειμαρρώδης ποταμίσκος της Λίτσασσας. Στη συνέχεια διέρχεται το χωρίον Καταχώρι και μετά φτάνει στην άλλοτε ξακουστή και ωραία πόλη της Τάμζαρας.Η λέξη Τάμζαρα είναι επίσης τουρκική και σημαίνει δυσκολία, ή μάλλον, ανδρεία.Η πόλη της Τάμζαρας ήταν κατάφυτη από παντός είδους καρποφόρα δέντρα, ιδίως απο τις συκάμινους (μουριές).Η μουριά ανήκει στο γένος Morus της οικογένειας Moracae (Μορεωδών).Υπάρχουν πολλά είδη μουριάς, που φύονται σε διάφορα μέρη της γης.Ανάμεσα σε αυτά μερικά από τα πιο σπουδαία είναι τα εξής : Η μαύρη μουριά (Morus nigra) Στην αρχαιότητα ήταν γνωστή με το όνομα Συκάμινος (Θεόφραστος) και Μορέα (Διοσκουρίδης). Η άσπρη μουριά (Morus alba) Στη διάρκεια των δύο τελευταίων χιλιετηρίδων διαδόθηκε από τον άνθρωπο σε όλη την Ασία, την Ευρώπη, σε μερικές περιοχές της Αφρικής και στη Β. Αμερική. Στη χώρα μας ήλθε στα βυζαντινά χρόνια μαζί με αυγά μεταξοσκώληκα από την Κίνα (όπως αναφέρει ο Προκόπιος).
Και τέλος η κόκκινη μουριά (Morus rubra).

Δείτε το σχετικό βίντεο για το Αγουτμούς & τους Αγίους 45 μάρτυρες

Print

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ