'Ση Παναγίας το Μετόχ̆' εζήνεν ΄ς έναν οτάν απέσ' ο Μήτον ο Χουτουρέτες. Γιάν-γιανά 'ς άλλο την οτάν εζήνεν έναν Σουρμενίτκον παιδίν, μαθητής 'ς σο Φροντιστήριον.
Ο άντρας
Ναϊλλοί εμέν’ να χά’ εμέν’ άλλο ‘κ̆ι είδα αϊκον,
απόψ’ είδα ‘ναν όρωμαν έτον πολλά ‘τσ̆αϊπκον.
"Για την έμορφον"
Κορτσ̆όπον ασπροκόκκινον η πρόσωπο σ’ φωτάζει,
κι όσα τερώ ‘ς σον πρόσωπο σ’ έρται μ’ η γη τρομάζει.
Μετά το τέλος του φαγητού έκαναν το σταυρό τους και ο νοικοκύρης σταυροκοπούμενος με ευλάβεια έλεγε την παραπάνω ευχή: “Θ’έ μ’ εδέκες έφαγαμ’ τ’ άλλα πα να δατάχκεσαι”.
Στη δημοτική ποίηση του Πόντου παρατηρούνται δυο φαινόμενα άκρως αντίθετα. Πρόκειται ειδικά περί των δίστιχων. Το πρώτο αφορά τη σπουδή των ποιητών να επιτύχουν, όπως-όπως ομοιοκαταληξία, αδιάφορον αν ενίοτε δεν επιτυγχάνουν αυστηρά σημασιολογική σχέση μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου στίχου.
