Ινέπολις, Αβωνότειχος ή Αβώνου τείχος, Ινόπολις, ή Ιωνόπολις του Πόντου

ινέολη,ινέπολις,αβωνότειχος,αβώνου,τοίχος,ινόπολις,ιωνόπολις,αβωνόλιθος,γεωγραφία,πόντου,πόλεις,παράλιες,σινώπηΗ Ινέπολη βρίσκεται στα παράλια του Εύξεινου Πόντου, στα βόρεια της Κασταμονής, σε απόσταση 67 χλμ., και στα δυτικά-νοτιοδυτικά της Σινώπης, σε απόσταση 115 χλμ. Στα αρχαία χρόνια η πόλη ονομαζόταν Αβωνότειχος ή Αβώνου τείχος ή Ιωνόπολις. Την εποχή της βυζαντινής κυριαρχίας ήταν γνωστή ως Ινόπολις. Μετά την κατάκτηση της περιοχής από τους Τούρκους, ονομάστηκε İnebolu. Το 1831 η Ινέπολη ήταν έδρα ομώνυμου καζά. Από το 1867 ήταν έδρα καϊμακαμλικιού που ανήκε στο σαντζάκι Κασταμονής.

ινέολη,ινέπολις,αβωνότειχος,αβώνου,τοίχος,ινόπολις,ιωνόπολις,αβωνόλιθος,γεωγραφία,πόντου,πόλεις,παράλιες,σινώπηΟι Ελληνορθόδοξοι κάτοικοι της πόλης δεν ξεπερνούσαν τις 40 με 45 οικογένειες. Πριν από το διωγμό των Ελληνορθοδόξων από την Ινέπολη, ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης ήταν 8.000, από τους οποίους 3.500 ήταν Ελληνορθόδοξοι και 1.200 Αρμένιοι. Στην Ινέπολη, εκτός από τους ντόπιους Ελληνορθόδοξους, υπήρχαν και άλλοι που κατάγονταν από τα γύρω χωριά και από άλλες πόλεις όπως τη Σινώπη, την Καισάρεια και την Τραπεζούντα. Η γλώσσα των Ελληνορθοδόξων του οικισμού ήταν η Ελληνική, αλλά χρησιμοποιούσαν πολλά στοιχεία της Τουρκικής. Οι κυριότερες ασχολίες των κατοίκων ήταν η βιοτεχνία, η γεωργία, το εμπόριο και η αλιεία. Οι χριστιανοί της πόλης στην πλειονότητά τους ήταν έμποροι ή τεχνίτες.

Δείτε το σχετικό βίντεο για την Ινέπολη του Πόντου

Print

Η Σίδη ή Φάβδα ή Φαδισάνη ή Φάδισα ή Φάτσα του Πόντου

πόλεις,πόντου,γεωγραφία,αλάκερις,γιαϊλατζίκ,καγιάκιοϊ,κιζιλότ,κιόλκιοϊ,μερί,ντερέκιοϊ,οσμάνκιοϊ,σίδη,φάβδα,φαδισάνη,φάδισα,φάτσαΗ Σίδη, ή Φάβδα, Φαδισάνη ή Φάδισα των αρχαίων και των Βυζαντινών χρόνων, η σύγχρονη Φάτσα, η μικρή ποντιακή παραλιακή πολιτεία μεταξύ των Κοτυώρων (Ορτούς) και της Οινόης, με τις 8.000 περίπου κατοίκους της, με τα ερείπια του Βυζαντινού Ναού του Αγίου Κωνσταντίνου σε απόσταση δύο χιλιομέτρων περίπου προς τα νοτιο-δυτικά, με το μικρούλη νησί τον "Ατά" στη μέση του γραφικού μικρού λιμανιού της, ξαναοικίστηκε από Ελληνικό πληθυσμό μετά την κατάκτηση του Πόντου από τους Τούρκους μόλις κατά τα τέλη του 18ου αιώνα.

Το Ελληνικό στοιχείο του τόπου συγκροτήθηκε κυρίως απ' τα χωριά του : Σένε, Έπασσα (Επάστη), Ασαρτζούκ κ.ά.  Οι Έλληνες και Τούρκοι κάτοικοι 7.000 περίπου ισοφάριζαν αριθμητικά μεταξύ τους. Οι υπόλοιποι ήσαν Αρμένιοι. Η Φάτσα διατηρούσε μια εκκλησία (ναό) του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου του Τροπαιοφόρου. Επίσης είχε δύο σχολεία : Ένα πεντατάξιο Παρθεναγωγείο και ένα εξατάξιο δημοτικό αρρεναγωγείο. Και στα δύο λειτουργούσαν νηπιαγωγεία.

Δείτε το βίντεο για τη Η Σίδη, ή Φάβδα, Φαδισάνη ή Φάδισα των αρχαίων και των Βυζαντινών χρόνων, τη σύγχρονη Φάτσα του Πόντου

Print

Η Γαλίανα ή Γαλίαινα του Πόντου

γαλίανα, γαλίαινα, τραπεζούντα, ματσούκα, διπόταμον, πυξίτης, μανόϊ, παρχάρια, γαλέφ, τσαγκάρ, ρωμανού, γερβάσιος, ροδοπόλεως, πιπάτ, ιωάννης, ελεήμων, τούφα, μιχιρτζή, πίλταγη,χαλκόβατος,μούλκταγη,τσουμαχωτόν,μανδρανόη,κατρούλ,μισαηλάντων,ζαβρίας,οροπέδιο,πυργή,κοτύλια,λειβάδια,σαϊνκαγια,περιστερεώτας,μονήΙστορία – Γεωγραφία και Θρησκευτικό συναίσθημα στην Γαλίανα της Ματσούκας του νομού Τραπεζούντας του Πόντου. Πόνημα ιερέως Δ. Μισαηλίδου. 

Σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων απ΄το σταθμό του Μιχιρτσή ακολουθούντες τον Βορειοανατολικό βραχίονα του Πυξίτη ποταμού, φτάνουμε στο λεγόμενο Διπόταμον σημείο στο οποίο συνενώνονται οι δύο βραχίονες του ποταμού, εξ 'ου και το όνομα "Διπόταμον".
Το Διπόταμον είναι μικρός σταθμός της οδού Τραπεζούντος – Γαλίανας, η οποία είναι η συντομότερη οδός απ' την Τραπεζούντα για τη Βαϊβούρτη (Παϊπούρτ) και την οποία προτιμούσαν ή επέλεγαν κατά την περίοδο της Άνοιξης.
Βόρεια του Διπόταμου βρίσκεται το χωρίον Πραστείον, ίσως "Προάστειον" κατοικούμενο από Τούρκους.
Από το Διπόταμον και άνω αρχίζει το τμήμα της Γαλίανας.
Το όνομα Γαλίανα κάποιοι θέλουν να το παράγουν απ' τη λέξη γάλα, καθώς η Γαλίανα είχε αρκετή κτηνοτροφία.
Ο ίδιος ο συγγραφέας (ιερεύς Δ. Μισαηλίδης) άκουσε απ' τον μακαρίτη Γερβάσιο Μητροπολίτη Ροδοπόλεως, ότι παράγεται από τη λέξη "Κάλια" η οποία σημαίνει Μεταλλεία.
Τέτοια μεταλλεία βρίσκονταν στο όρος Μανόη όπου μέχρι σήμερα σώζονται οι είσοδοι των σπηλαίων, αλλά και στο παρχάρι Γελέφ (ίσως γήλοφος = λοφίσκος) και κοντά σ' αυτόν στο παρχάρι Ζεμπερέκ όπου υπάρχουν άφθονα εκκαμινεύματα που καλύπτουν πολλά στρέμματα και χαμηλότερα στο λεγόμενο Τσουμαχωτόν.

Print

Ερζιγκιάν, η αρχαία Ερσίγγη ή Αρσίγγη ή Άζιρις ή Ρωμανόπολις του Πόντου

ερζιγκιάν,ερζιγιάν,ερζιτζάν,αζιρίς,ρωμανός,διογένης,ιερσίγκη,ερζερούμ,ερζουρούμ,ρωμανόπολις,ρούμκιγή,χουτουρά,γουμερά,χαλιναρά,κορόνιξα,αργυρούπολη,μούζαινα,τορούλ,τσ̌ιαμούρια̤ Στην εσχατιά του Πόντου, πέρα απ' το Ερζερούμ (τη γή των Ρωμιών), στο Ερζιγγιάν υπήρχε μια χούφτα Ελλήνων μέσα σε ένα πληθυσμό 23.000 Τούρκων και Αρμενίων. Ελάχιστοι ακόμη και Έλληνες Πόντιοι γνωρίζουν την ύπαρξη και τη δράση της κοινότητος του Ερζιγκιάν. Για το λόγο αυτό θεωρούμεν σκόπιμο να σκιαγραφήσουμε την γεννέθλιον πατρίδα μας την τόσο αγαπητή στους ολίγους εναπομείναντες Ερζιγκιαλήδες. Η Αρσίγγη ή Ερζιντζάν ή Ερζιγκιάν είναι η αρχαία Άζιρις, η οποία μετονομάστηκε κατα την εποχή του Ρωμανού του Διογένους σε Ρωμανόπολιν και αρμενιστί Υερσίγγη. Είναι πόλη της τουρκικής Αρμενίας και Σαντάκι του Βιλαετίου Ερζερούμ. Κείται δυτικά του Ερζερούμ σε απόσταση 185 χιλιομέτρων. Η πόλις βρίσκεται στο κέντρο ρομβοειδούς πεδιάδας παρά την όχθη του Ευφράτου ποταμού εις τα 1300 μέτρα από την επιφάνεια της θαλάσσης. Η πεδιάδα αυτή περιστοιχίζεται από ψηλά βουνά και είναι πολύ εύφορη με πολλά νερά τα οποία κατέρχονται των ορέων.

Δείτε το βίντεο για την Ελληνική Πόλη Αρσίγγη ή Ερζιντζάν ή Ερζιγκιάν την αρχαία Άζιρις, η οποία μετονομάστηκε κατά την εποχή του Ρωμανού του Διογένους σε Ρωμανόπολιν και αρμενιστί Υερσίγγη.

Print

Το χωρίον Βαρενού της Χαλδίας του Πόντου

χαλδία,βαρενού,αργυρούπολη,κιμισχανά,κουλάτγτάγ,γκιουμουσχανέ,γιαγλίντερέ,κρώμνη,ίμερα,βαρζουούμ,ποντιακή,ιστορία,λαογραφίαΣύντομο περιγραφικό σημείωμα κ.Κυριάκου Σουμελίδου εκ Ξηρολίμνης για την ιστορία του χωρίου Βαρενού της Χαλδίας (Αργυρούπολης του Πόντου) αλλά και των κατοίκων του.

Το χωρίον Βαρενού βρισκόταν στους πρόποδες του όρους Κουλάτ-Δάγ και πλησίον του ποταμού Γιαγλή-Δερέ, επι του Κορκοντίλου. Διοικητικά ανήκε στην υποδιοίκηση Αργυρουπόλεως απ' την οποία επείχε τέσσερις ώρες. Ο πληθυσμός του χωρίου Βαρενού ανήρχετο στους διακόσιους ογδόντα με τριακόσιους κατοίκους, ήτοι ογδόντα περίπου οικογένειες. Στη Βαρενού υπήρχαν πολλές εκκλησίες (ναοί) εκ των οποίων οι σπουδαιότεροι ήταν : του Αγίου Νικολάου και των Τριών Ιεραρχών επι του Κορκοντίλου. Είναι άγνωστο γιατί ονομάστηκε Κορκόντιλος η ομαλή λωρίδα στην οποία έκειτο όλο το χωρίο και η οποία εκτεινόταν και πέρα απ' τις οικίες προς τους κήπους.
Είχε ωραία σχολή η οποία ανεγέρθη με έξοδα του μεγάλου ευεργέτη της Βαρενού κ Ευσταθίου ΧατζηΠαναγιώτου Σαραντίδου.
χαλδία,βαρενού,αργυρούπολη,κιμισχανά,κουλάτγτάγ,γκιουμουσχανέ,γιαγλίντερέ,κρώμνη,ίμερα,βαρζουούμ,ποντιακή,ιστορία,λαογραφίαΗ Βαρενού υπήρξε πατρίδα πολλών αρχιερέων και ιερέων ως και πολλών διανοούμενων. Απ' τη Βαρενού κατήγετο ο Μητροπολίτης Χαλδίας Γερβάσιος Σουμελίδης ο οποίος εκοιμήθη τον Μάρτιο του 1904 στην Αργυρούπολη,ο οποίος επί μακρόν ποίμανε την επαρχία 1863-1904. Επίσης εκ Βαρενού ήταν ο μετά τον Γερβάσιον Σουμελίδην αναλαβών Μητροπολίτης Χαλδίας Λαυρέντιος Παπαδόπουλος 1904-1922 ο οποίος μετά τη περιβόητη ανταλλαγή των πληθυσμών τοποθετήθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Δράμας και τελικώς αποβίωσε το 1928. Ομοίως και ο μητροπολίτης Γρεβενών Γερβάσιος Σουμελίδης ο β' ανεψιός του πρώτου, αρχικώς Κολωνίας και μετέπειτα Νικαίας και Γρεβενών ο οποίος εκοιμήθη το 1943. Επίσης, ο Γερβάσιος Σαρασίτης, αρχικώς Ροδοπόλεως 1903-1906, μετέπειτα Κορυτσάς και Αλεξανδρουπόλεως. Εκοιμήθη τον Μάϊο του 1934.

Εκ των ιερέων είναι ο Αθανάσιος Σουμελίδης Οικονόμος εις την Ιερά Μητρόπολη Χαλδίας κατ' αρχάς και αργότερα ηγούμενος της Ιεράς Βασιλικής Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής της Παναγίας Σουμελά, ο οποίος εκοιμήθη το 1924 στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης. Επίσης ο Θεόδωρος Παπαδόπουλος Οικονόμος, αδελφός του μητροπολίτη Λαυρεντίου. Εκ Βαρενού είχαν καταγωγή και οι γιατροί Αλκιβιάδης Σουμελίδης και Ανέστης Χαριτάντης (Παπαδόπουλος).

Δείτε το βίντεο μας για το χωρίον Βαρενού της Χαλδίας του Πόντου

Print

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ